Donderdag 1 januari 2009: Praia
De eerste dag van het nieuwe jaar. We slapen uit, het is bijna tien uur als we tevoorschijn komen. Het waait stevig, het broodje waait bijna van je bord, dus we ontbijten binnen.
In de loop van de middag gaan we naar de kant, Praia is uitgestorven. Er is niets open. Geen markt, alle winkels zijn dicht, geen terrasjes die open zijn en zelfs alle restaurants zijn dicht. We willen uit eten , maar dat gaat niet lukken. Uiteindelijk vinden we een bakkertje dat open is en daar drinken we een bakkie.
We gaan terug naar de boot, we maken zelf een lekker pizza en zitten lang buiten in de kuip. Gezellig na te keuvelen.
En dat is het tijd, Ton en Bineke moeten weg. Jammer, we hebben twee gezellige weken gehad. Frans brengt ze naar de kant en daar nemen ze een taxi naar het vliegveld. Tot een volgende keer?

Vrijdag 2 januari 2009: Praia
Na ons ontbijtje gaan we naar de kant. We beginnen met een bakkie koffie, gelukkig is ons terrasje gewoon weer open. Dan naar de markt, de bakker en de supermarkt. De escudos moeten op. We vullen onze voorraden flink aan. Het is rond enen wanneer we terug aan boord zijn, met grote volle tassen. Alles krijgt weer een plekje.
's Middags gaan we opnieuw naar de kant, we willen uitklaren. Heel naief dachten we dat is zo geklaard. Nou niet dus. De immigration is niet aanwezig. De politie belt de man van de immigration, het is zijn vrije dag, maar hij is bereid om te komen. Heel fijn, er moeten echter weer allerlei formulieren ingevuld worden. Uiteindelijk krijgen we het felbegeerde stempeltje in ons paspoort.
Helaas blijkt de politie man iemand te zijn van de policia maritima, waar wij ons niet gemeld hebben, dus dat moet als nog. We komen er niet onderuit, er wordt op ons gewacht. We nemen een taxi, en inderdaad als we uitstappen staat er al iemand op ons te wachten. Wederom moeten er allerlei papier ingevuld worden, de policia maritima typt de gegevens weer keurig over op een ander formulier, we moeten betalen (dit keer 600 escusdos, vorige week was het nog 500 escudos). We betalen in euro's, de escudos zijn op. De agent bijt nog net niet op de euro om te checken of deze echt zijn.
We krijgen geen bonnetje, de euro's verdwijnen waarschijnlijk gewoon in zijn eigen zak. Enfin, we zijn twee uur verder. Klaar om te vertrekken.
Nog even naar de markt, en wat broodjes halen en dan gaan we terug naar de boot. Morgen maken we de boot vaarklaar en dan vertrekken we waarschijnlijk op zondag.

Zaterdag 3 januari 2009: Praia
Onze laatste dag op de Kaap Verden, we doen de laatste dingen aan boord. Ons bed in de achterkajuit wordt opgemaakt, we zwemmen nog even, we zijn klaar om te vertrekken. We gaan nog één keer het stadje in. We willen nog even internetten, onze website bijwerken en bellen met het thuisfront. Het heeft wat voeten in aarde, maar uiteindelijk lukt het toch.
We zitten in een parkje op een bankje te internetten, Frans heeft twee flesjes cola gehaald bij de supermarkt. Komt er een arme sloeber aan, die vraagt of hij een slokje van onze cola mag. We geven hem nog het volle flesje. Het gaat zo snel, we kunnen het bijna niet zien. In no time is de dop eraf, wordt achteloos weggegooid, 10 seconden later heeft-ie het flesje leeggelurkt en ook deze wordt weggesmeten. Hoezo netjes?
Met onze laatste escudos gaan we nog één keer naar de supermarkt, natuurlijk kopen we daar een flesje wijn voor. We houden nog net voldoende over voor de taxi terug en voor de bootboy.
Dan zijn we terug aan boord, we liggen op tijd in ons bedje.

Zondag 4 januari 2009 - Maandag 19 januari 2009:
Praia (Kaap Verden)- Bridgetown (Barbados) (2107 mijl)

We vertrekken, we gaan de atlantische oceaan oversteken. Gek, zo zenuwachtig als ik was voor de oversteek over de Golf van Biskaje zo rustig ben ik nu. Natuurlijk wel gespannen, maar ik zie er niet tegen op. We zijn er klaar voor.
Het bijbootje wordt aan boord gehaald, alles staat stormvast, de zeilen worden gehesen, we gaan. Het is prachtig weer, de zon schijnt volop en met een kalm briesje vertrekken we. Dagelijks houden we ons oceaanlogboek bij. Wil je weten hoe onze oversteek was, dan kun je het oceaanlogboek lezen, of klik hier.
15 dagen later, laten we ons anker vallen in Carlisle Bay, we zijn op Barbados!

Maandag 19 januari 2009: Barbados
Om half acht (lokale tijd) roep ik de autoriteiten op, we komen aan in Barbados. Ik ben natuurlijk weer iets van het te vlugge, dus de douane man zegt roep maar weer als je iets dichter bij bent. Dus dat doe ik. Helaas, is-ie niet te verstaan. Hij spreekt Engels, maar met zo'n dialect, dat ik me telkens afvraag wat zegt-ie nou?
Uiteindelijk meren we af in de haven, enorme kades, het is een hele klimpartij om aan de kant te komen. We melden ons bij customs, alle papieren moeten ingevuld worden. Meerdere keren hetzelfde papiertje, geen fotokopieën daar doen we niet aan, gewoon opnieuw invullen. Wat een gedoe!  Na customs, bezoeken we de health officer, dit gaat vlot, gewoon op alle vragen met enge ziektes nee antwoorden. En daarna door naar immigration. Daar moeten we weer bemanningslijsten invullen, twee keer. Ook geen kopieën. Uiteindelijk krijgen we een stempel in ons paspoort. Welkom in Barbados.
We vertrekken uit de haven en gaan naar Carlisle Bay, kwart voor tien laten we ons anker vallen in het prachtige blauwe water. Af en toe zien we zelfs een schildpad zwemmen.
Keimpe en Ank staan al uitgebreid te zwaaien en heten ons welkom. Als we goed liggen komen ze bij ons aan boord en drinken we gezamenlijk natuurlijk twee flesjes champagne leeg. Op onze behouden aankomst!
's Middags gaan we even een uiltje knappen, als we weer wakker worden is het ondertussen donker. Morgen maar eens naar de kant. Voor vandaag is het genoeg geweest.

Dinsdag 20 januari 2009: Bridgetown (Barbados)
We slapen uit, maar worden toch vroeg wakker, Frans is al om half zeven op, maar dat vind ik nog iets te vroeg. Ik blijf nog een uurtje liggen. Frans begint te klussen met de generator. Deze hebben we de eerste dagen gebruikt tijdens de oversteek, maar daarna is-ie er spontaan mee opgehouden. Balen.
Als ik opsta, is het eerst tijd voor een ontbijtje. We eten lekker buiten in de kuip in de zon. We hebben een zonnetentje gespannen   want het is lekker warm in de felle zon, overdag wordt het makkelijk 30 graden! Maar we klagen niet, heerlijk. En als we te heet worden, dan springen we gewoon even in het water om af te koelen.
Onze slaapkamer krijgt een goede beurt, bed verschoont, wandjes afnemen en kastjes opruimen. Het was gewoon één grote hoop kleren, door al het geschommel. Maar nu heeft alles weer een plaatsje gekregen.
Vlak na de middag vinden we het welletjes. De generator doet het nog steeds niet, maar morgen is er weer een dag.
We gaan naar de kant. Eventjes een beetje Bridgetown zien. We moeten geld halen, een nieuwe telefoon kaart en we willen onze mail binnen halen. En we gaan een hapje eten. We tuffen met onze dinghy naar de kant.
Uiteindelijk komen we terecht in een restaurantje en daar eten we een hapje en kunnen onze mailtjes binnen halen.
Het is al bijna donker als we weer terug naar de boot gaan.
We gaan naar onze buurtjes, de Gaia, om onze cocktail, de rumpunch, op te halen. Hij smaakt uitstekend! En we slapen er heerlijk op.

Woensdag 21 januari 2009: Bridgetown
Vandaag wordt er niet geklust. We gaan het eiland verkennen. Om elf uur halen we Keimpe en Ank op, en samen met Marcel en Ascha van de Live, gaan we naar de kant.
Als we over het bruggetje lopen in de stad, worden we aangesproken door een taxichauffeur. Alsof ze aan onze neuzen kunnen zien, dat we met een taxi het eiland willen verkennen. We maken kennis met Christopher. Christopher legt uit wat we kunnen doen, wat er te zien is, en waar hij ons heen kan brengen. En dan de prijs, voor 20 BSD (ongeveer 7euro) per persoon is hij onze man! We rijden eerst een stukje langs de westkust, drinken een bakkie en gaan dan het binnenland in. Op de Highlands hebben we een prachtig uitzicht over het eiland en zien in de verte de zee. Barbados is niet zo hoog, ongeveer heuvels van 300 meter. Het is het enige niet vulkanische eiland op de Cariben. Na de Highlands gaan we naar Harrison cave's. Grotten, met stalagnieten en stalagtieten. Een prachtige gezicht, je wordt in een treintje door de grot gereden.
Daarna gaat het door naar de oostkust van het eiland. Een woeste kust, weinig strand, en enorme golven. De Atlantische Oceaan beukt hier tegen aan. We eten een hapje aan deze kant. Om een uur of zes zijn we weer terug in Bridgetown, waar we afscheid nemen van Christopher.
We stappen in de dinghy's en gaan weer terug. We gaan aan boord van de Live en drinken daar rumpunches, bier en allerlei sterkje drankjes. Ik haak af na drie rumpunches, het is genoeg geweest. Het is half één als we weer terug zijn aan boord.

Donderdag 22 januari 2009: Bridgetown
Onze ochtend besteden we weer aan het klussen. Na de slaapkamer neem ik de boekenkast en de keuken flink onderhanden en Frans gaat vol goede moed weer aan de slag met de generator. Rond de middag geven we de pijp aan Maarten. We nemen een duik in het frisse water.
En daarna gaan we naar de kant, boodschapjes doen, even naar de scheepswinkel. We slagen maar deels, maar komen wel terug met het vlaggetje van Barbados, dat nu vier in de mast wappert.
's Avonds zitten we heerlijk lang buiten, we hebben garnalen gekocht en peuzelen deze lekker buiten in de kuip op.

Vrijdag 23 januari 2009: Bridgetown
Ook vanochtend is weer een klusochtend, ik doe het restant van de keuken en Frans stort zich weer op de generator. Dit keer met succes, de generator loopt weer als een zonnetje. Het is toch een kwestie van vervuilde brandstof geweest lijkt het. (Als we 's avonds de generator echter weer willen starten, doet-ie het echter toch weer niet, jammer). Er worden gelijk wat wasje gedraaid, na een oversteek is er toch altijd een boel te doen.
Rond de middag plonzen we allebei in het water. Heerlijk even afkoelen in het water. Frans pakt zijn snorkelsetje. Hij ziet twee schildpadden en een inktvis aan onze ankerketting! Ik ben ondertussen alweer aan boord.
We wilden vanmiddag eigenlijk naar de kant, maar hebben even geen zin. We blijven lekker aan boord. De middag is er om te relaxen. Lekker in het zonnetje liggen, boekje lezen, uiltje knappen enzo. En als er een handdoek van de waslijn waait het water in, dan hupsakee nog een keer een verfrissende duik in het water om de handdoek te redden. We vermaken ons wel.
En we zwaaien de Live uit, ze gaan naar Martinique. We blijven hier nog wel een paar daagjes liggen.

Zaterdag 24 januari 2009: Bridgetown
De ochtend wordt weer een klusochtend. Het blijft tobben met de generator. Moeilijk starten en moeilijk uit gaan. Frans denkt aan de verstuiver. Nog een keer wordt de generator schoon gemaakt.
Ik stort me weer op het poetsen.
In de loop van de middag gaan we naar de kant. We nemen afscheid van de Gaia, zij vertrekken naar Tobago. We wachten even de bui af, Keimpe en Ank zijn tot op hun onderbroek nat. Net twee verzopen katjes. Het regent hier elke dag wel eventjes, cooling down noemen ze het hier. En het frist inderdaad een beetje op.
In de stad doen we boodschapjes. En ik trek de stoute schoenen aan, ik ga naar de kapper. Ik loop een zaakje binnen, en vraag of ze mij kunnen knippen. Natuurlijk, nee kennen ze hier niet. Ik ben gelijk aan de beurt. Frans kijkt toe. Een dame begint, het is de eerste keer dat ze sluik haar knipt. Ze weet zich er eigenlijk geen raad mee. Het valt of ik een bloempot om mijn kop heb, en dat er daar omheen geknipt wordt. Pony wordt erg kort en kaarsrecht! Dan komt er een jongeman, hij grijpt in. Met de tondeuse redt hij wat er te redden valt. Ik moet zeggen dit is voor de eerste keer dat ik met een tondeuse geknipt wordt. Erg kort, maar wel lekker in deze warmte. Het is even wennen aan de coupe, zullen we maar zeggen.
Eenmaal terug aan boord, gaan we aan de rumpunch, maar deze valt niet goed. Of drinken we er gewoon één te veel?

Zondag 25 januari 2009: Bridgetown
Vandaag doen we helemaal niets, lekker luieren. Geen zin om te klussen. We lezen een boekje, liggen een beetje in de zon en gaan lekker zwemmen. Een echte luierdag dus. De laatste wasjes worden nog wel gedraaid, maar geen andere werkzaamheden. Ho maar, geen puf vandaag.

Maandag 26 januari 2009: Bridgetown
Wederom een klusochtend. Frans begint aan het toilet. Dit keer wordt het rigoreus aangepakt. De leidingen moeten eruit en vervangen worden, een grote klus dus. Het zal wel enige tijd in beslag nemen. Voorlopig wordt puts nog gebruikt als toilet.
Ik maak onze achterkajuit schoon, bedje wordt weer opgemaakt. Gereed voor een nachtje zeilen naar Tobago. Morgen willen we uitklaren en woensdag vertrekken, tenminste dat is nu het plan.
's Middags tuffen we met onze bijboot naar de kant. We gaan Bridgetown een beetje verkennen. Dat hadden we eigenlijk nog niet gedaan. Een drukke levendige plaats. We gaan naar Fisherman's Cove, de vissen hebben ons aas en lijntje meegenomen tijdens de oversteek, dus dat moet aangevuld worden. We gaan het opnieuw proberen, tijdens de trip naar Tobago.

Dinsdag 27 januari 2009: Bridgetown
Hoe kan dat toch? We zijn elke dag druk en waarmee vragen we onszelf wel eens af. Vandaag gaan we om een uur of elf naar de kant en we zijn zo druk als een bezig bijtje. Vlak voor donker zijn we pas weer terug aan boord van onze lady. We hebben de boot nog niet los gelaten of het aanhangmotortje valt uit. "Terug naar de boot?", vraagt Frans, "nee ik roei wel naar de kant", zeg ik. Maar dat is best een eindje, we zijn ongeveer een half uur bezig om naar de kant te komen. Dan is onze eerste loop naar customs en immigration. We willen uitklaren. We moeten ons eerst melden bij de havenmeester. Daar krijgen we op onze kop, we hadden ons ook bij het aankomen bij hem moeten melden. We hadden het gevraagd aan customs, maar volgens customs hoefde dat niet. Een beetje willekeur volgens ons, en voor ons buitenstaanders niet te begrijpen.
Maar oké, we tonen ons berouwvol en spelen de domme toerist en alles is oké. We moeten wel nog de papieren voor aankomst in vullen en ook gelijk dus voor vertrek. 100 BBD armer kunnen we door naar customs. Door moeten weer papieren ingevuld worden voor het uitklaren. En dan kunnen we door naar immigration. Deze zet vervolgens ook weer een stempel op de uitklaringspapieren en na 1½ uur hebben we het uitklaren gehad. Het is ondertussen na enen. We lopen terug naar de stad, eerst maar eens een hapje eten. Daarna proberen we een internet café op te snorren, waar we kunnen internetten. Dit lukt niet, uiteindelijk komen we terecht in een drukke winkelstraat waar we een netje op kunnen pikken. We zijn een paar uurtjes zoet maar dan is de email binnengehaald, website bijgewerkt en fotoboeken zijn verstuurd.
Met onze laatste BBD gaan we boodschappen doen. We hebben nog 83 dollar over en halen voor 80,29 boodschappen. Strakke actie dus, de laatste dollars verdwijnen in een collecte van het leger des heils.
Weer terug naar de bijboot. Zou het motortje het nu wel doen? Nee  helaas niet. Dat wordt dus ook terug roeien. Eerst gezamenlijk en het laatste stuk doet Frans alleen. Pfff, we zijn erin.
Het zweet staan op onze ruggen, gelijk maar even in het water plonzen en afkoelen!

Woensdag 28 januari - Donderdag 29 januari 2009:
Bridgetown - Charlotteville (Tobago) (125,3 NM)
We maken ons gereed voor een nachtje doorzeilen. Frans haalt het zonnetentje eraf en ik maak binnen de boel gereed. Dan hijs ik Frans een stukje in de mast. Eerst richting de kluiver, één van de schoten is behoorlijk gaan schavielen door de boom, dus de schoot keren we om. Het geschavielde stuk halen we eraf. Dan richting de mast. De ophouder van de boom is eruit geschoten en het lijntje moet opnieuw door de mast geregen worden. Deze acties verlopen gelukkig vlotjes.
We hijsen het bijbootje aan boord, Frans plonst nog even in het water en om één uur zijn we zo ver. Het anker wordt opgehaald en we gaan naar Tobago. We hebben ruime wind, ongeveer 20 knopen (windkracht 5), we varen een koersje van 210°. Het waait stevig en we gaan snel. Als het zo door gaat komen we morgen vroeg al aan. Er staan wel stevige golven, een meter of drie, dus we moeten echt weer even wennen.
Dan monteren we het molentje van de vishengel aan de reling. We hebben nog een klein molentje, waar we in Noorwegen altijd makreel mee vangen, we hebben hier nu het dikkere visdraad opgespannen en gaan proberen of we zo met slip een visje kunnen vangen.
En warempel, ik lig binnen op de bank, als Frans zegt na een uurtje of drie, "volgens mij heb je beet. Je moet eens naar je haakje kijken!" Ik spurt naar buiten, en ja hoor en er spartelt een dorade aan de haak! Met het molentje kunnen we hem goed binnen halen. Een stevige jongen, ongeveer een 70 centimeter schatten we in, en ruim 3 kilo schoon aan de haak. Prima visje voor ons.
Frans is een uur bezig met schoonmaken, wat een gedoe. Kop eraf, staart eraf, ingewanden eruit, vinnen eraf en af en toe gooi ik er een puts water over. We houden drie mooie dikke moten over. We hebben voor drie dagen vis! Ik mag gelijk niet meer vissen van Frans, vis genoeg vindt-ie.
's Avonds ligt één van de moten al lekker in de pan te bakken.
O ja, op verzoek de oplossing van de vis prijsvraag (met dank aan Jan en Mieke), de cocktail hebben we natuurlijk al lang op:
Niet alle vissen hebben schubben,denk maar aan haaien en roggen.
Maar de schubben bij de vissen die ze wel hebben hebben meerdere functies.
1) Versteviging van het vissenlijf.
2) Schubben zorgen voor een betere stroomlijn temeer omdat de schubben bedekt zijn met een slijmlaag die zeer glad is,waardoor ze sneller en beter kunnen zwemmen en minder energie verbruiken.
3) De schubben tezamen met de slijmlaag voorkomen infectie ziektes, dus het dient ook als een afweersysteem.

's Nachts krijgen we behoorlijke regenbuien over ons heen! Maar we gaan best snel, om 10 uur zijn we in Man of War Bay bij het plaatsje Charlotteville, op Tobago. Het eiland is prachtig groen! En het ziet er mooi uit. We zijn vogels vliegen (pelikanen, fregat vogels en vogels met een prachtige lange staart, geen idee wat voor vogels het zijn). Vlak voor aankomst zien we ook nog een paar grienden. We worden verwend.
Er liggen een tiental bootjes voor anker, en we zien ook de Gaia weer. De pilot waarschuwt dat we veel anker ketting nodig hebben, en dat klopt ook. Het is er diep, we ankeren op 10 tot 15 meter water. Dus veel ketting uit.
We worden verwelkomd door de vissersboot Stressless, de vissersman komt een gezellige babbel met ons maken en nodigt ons uit om een tochtje mee te maken! Leuk, gaan we waarschijnlijk doen.
Frans gaat eerst met het aanhangmotortje aan de slag, en na een uurtje doet-ie het weer. Er zat water in de carborateur. Gelukkig, we hoeven niet te roeien naar de kant, maar als we naar de kant gaan komen we aan als twee verzopen katjes. Wat een regenbui krijgen we over ons heen!
We gaan naar customs. Dat lukt, een gezellige havenmeester, babbelt aan een stuk door. We vullen de papieren voor hem in. Immigration is er echter nog niet, tussen vier en vijf vertelt de havenmeester. Dus we wandelen wat door het dorpje, drinken een colaatje en om kwart voor vijf gaan we weer terug. Ja, meneer de immigration, is aangekomen. We vullen weer de noodzakelijke papieren in, dit keer is er carbon papier, dus de doordrukken worden gelijk ingevuld. Scheelt weer schrijfwerk. Vier bemanningslijsten wil-ie hebben! wat er mee gebeurt is ons volledig onduidelijk! We krijgen weer een stempel in ons paspoort en we mogen blijven. De havenmeester houdt de uitklaringspapieren van Barbados en drukt ons op het hart, voordat we vertrekken weer bij hem langs te komen. "I'll give you permission where to stay on your way to Trinidad", vertelt hij ons. . . We vinden het allang goed, al met al zijn we de hele middag zoet met inklaren.
We gaan terug naar ons bootje, nemen nog even een lekkere verfrissende duik. En dan komen Keimpe en Ank bij ons aan boord. We eten de resterende twee moten van de dorade. Het smaakt ons heerlijk.
Het is nog even zoeken wanneer Keimpe en Ank weer terug kunnen tussen de regenbuien door, het regent bijna de hele avond. Jammer, wel een lekkere temperatuurtje, maar alles is nat. We zijn naar binnen gevlucht. Ook ons bed in het voorpuntje is zeiknat, we hebben er een zeiltje gespannen zodat het luik open kon blijven, maar het zeiltje is onder het luik terecht gekomen, dus het heeft lekker alle regenwater opgevangen en naar binnen begeleidt! @#$%!

Vrijdag 30 januari 2009: Charlotteville
Wat een regen vandaag, geen wonder dat het hier zo groen is. De hele dag valt de regen met bakken uit de hemel. Af en toe is het droog, maar niet van lange duur. We blijven aan boord en hoppen van binnen naar buiten, weer naar binnen en zodra het droog is gaan we weer naar buiten. In de loop van de middag wordt het droger en kunnen we een aantal wasjes draaien. Het bed van gisteren dat zeiknat geworden is, gelijk maar even verschonen. De matrassen moeten maar wachten tot een zonnige dag.
's Middags komen Keimpe en Ank nog even langs, ze prutsen al weken met de aanhangmotor van hun bootje. Hij doet het maar steeds niet. Frans had al een paar keer aangeboden te helpen. Keimpe had het helemaal gehad met het motortje, haalt hem op en samen met Frans kijken ze ernaar. Frans is erg handig, checkt de bougies en de carborateur en een half uur later loopt de motor weer als een zonnetje! Keimpe als een kind zo blij, heerlijk toch?!

Zaterdag 31 januari 2009: Charlotteville
Vandaag willen we met de bus naar Scarborough, de hoofdstad van TObago. Ons mobiel doet het niet, misschien buiten bereik van het netwerk of geen roaming? We weten het niet, dus we willen naar de winkel van digicel.
Half acht gaat onze wekker. Als we wakker worden ligt er een groot cruiseschip in de baai, erg leuk maar erg onhandig als we met onze bijboot naar de kant gaan. Het lokale steigertje wordt in beslag genomen door de reddingsbootjes van het cruiseschip, dat zo hun passagiers naar de kant brengt. Wij slepen uiteindelijk maar onze dinghy op het strand, door de branding. Gelukkig houden we droge voeten. En we zien een enorme rog in het water, wel een meter doorsnee denken we, wat een prachtbeest, maar of ik nu nog ga zwemmen?
Op de kade staat een evangelisch clubje de toeristen te verwelkomen. Of is er een mis? We komen er niet uit. We komen de gezellige havenmeester weer tegen, maken een praatje en zeggen dat we met de bus naar Scarborough willen. "You must buy tickets in the shop across the bus stop", zegt hij. Een erg handige tip. Dus wij naar de shop en kopen de kaartjes. When do the busses leave for Scarborough? vraag ik. "Don't bother asking sweetheart", is het antwoord, "we only sell tickets". Nou dat weten we dan ook weer. We gaan naar de bushalte daar zit een dame en deze weet ons te vertellen dat de bus om ongeveer tien uur komt. Dat wordt dus een uurtje wachten.
Ik ga op zoek naar koffie, dat hebben we wel verdiend. Uiteindelijk vind ik een winkeltje, in thermosbekers wordt water gedaan, hup in de magnetron, als het warm een schepje oploskoffie en een schepje suiker en klaar is keer. Tja zo kun je ook koffie zetten.
Ik ga ook nog even op jacht naar een postzegel, maar ondanks dat een winkeltje ook postkantoor is met een heuse balie, doen ze niet aan verkoop van postzegels. Ja, alles went zullen we maar zeggen.
Uiteindelijk komt om half elf de bus eraan. Het wordt een prachtige busrit naar Scarborough, de natuur hier op Tobago is prachtig. We genieten volop. Even na twaalven komen we aan op het busstation van Scarborough, het is zaterdag dus een beperkte dienstregeling. De volgende bus terug is één uur, dat vinden we te vroeg, de bus daarna is half zes. Poeh, deze wil je niet missen, anders moet je nog langer wachten.....
Helaas de digicel winkel is dicht. No luck. We proberen nog met een telefoonkaart ons tegoed te verhogen maar dat lukt ook niet. Dus maandag maar een nieuwe poging naar Scarborough ondernemen.
We zijn het een beetje zat. En ploffen neer op een terras, tijd voor een middagmaal en een colaatje. We zitten heerlijk, en kunnen heerlijk mensjes kijken. We vermaken ons wel.
Verder doen we niet veel, het is erg heet, en de hitte ontneemt ons alle energie. We slenteren door het stadje, en wachten gewoon op half zes. Dan weer de bus terug. Het wordt gauw donker.
Zeven uur en we zijn weer in Charlotteville. Met de dinghy gaan we terug naar onze lady, nog even langs Keimpe en Ank. Ze hebben een afspraak gemaakt met een local voor een tripje naar het regenwoud. Maandag acht uur vertrekken we. Op tijd opstaan dus.
Het lampje voor vandaag gaat echter uit.
Klik hier voor complete foto album januari 2009
Klik op de foto's voor meer
De vissershaven van Praia
Mijn zeeheld
Leuk stel, nietwaar
Diepzee vissen
Lekker vissie!
Zou dat nou handig dragen?
Ga naar boven
Ga naar laatste verslag