Dinsdag 1 juni 2010:
Daniel's Bay, Nuku Hiva - Baie D'Hakanii, Ua Po (29,8 mijl)
positie 9.25S 140.06W

Negen uur, het anker gaat op, we vertrekken vandaag naar Ua Po. Het plan is om daar twee nachtjes te blijven, de omgeving een beetje te verkennen en dan te vertrekken naar de Tuamotu's.
Zo gezegd zo gedaan, eenmaal buitengaats, waait het stevig, oostenwind 20 knopen. We varen pal zuid, dus gaan we als een speer. De lady rent erdoor.
Het is half twee als we ons anker laten vallen voor een klein dorpje, er staat een kleurrijke kerk midden in het dorpje, goed te zien. Verder lijkt het erg klein. Er lopen twee betonnen paden over grote kiezelstenen het water in. Maar er staan behoorlijk golven en de afstand om de dinghy naar boven te dragen is behoorlijk groot. We zien het niet zitten om aan de kant te komen, dus helaas het dorpje blijven we alleen maar vanaf de boot zien.
Ua Po is een ruig eiland, grote en ruige bergen. Groen en indrukwekkend. Jammer dat we niet aan de kant kunnen.
Omdat we toch niet aan de kant kunnen, besluiten we maar om morgen te vertrekken naar de Tuamotu archipel, 460 mijl zuid westelijker.

Woensdag 2 juni 2010 - zondag 6 juni 2010:
Baie D'Hakanii, Ua Po - Manihi, Tuamotu archipel (479,5 mijl)
positie 14.27S 146.02W
We slapen lekker en zijn goed uitgerust als we wakker worden, het is half acht. Omdat we toch niet naar de kant kunnen besluiten we vandaag te vertrekken naar de Tuamotu's. Frans haalt 40 meter ketting met de hand binnen. En om negen uur vertrekken we dan.
Tijdens de overtocht krijgen we te maken met veel squalls, regenbuien met soms windkracht 5 tot 6. N 4 dagen komen we aaop Manihi. Wil je weten hoe onze oversteek is klik dan hier.

Zondag 6 juni 2010: Manihi, Tuamotu archipel
We laten ons anker vallen, het is helaas 20 meter diep, dus veel ketting. Het anker pakt niet echt, we krabben een beetje en we vinden dat we daardoor te dicht op het rif komen te liggen. Helaas er zit niets anders op, Frans moet 50 meter ketting met de hand binnen halen, op naar een nieuwe ankerpoging. En dan begint de ellende.
Volgens onze pilot, is de ankergrond goed, zandgrond met hier en daar koraal. Nou het is voornamelijk koraal, ons anker zit muurvast. Hou we het ook proberen we krijgen het anker niet los, onze boegspriet krijgt het zwaar te verduren, en begint een beetje door te buigen. Geen goede oplossing dus. Het ankerlier is ook nog vast komen te zitten, dus we kunnen wel ketting binnen halen (als het anker niet vast zit) maar niet weer laten vallen.
We roepen de Spirit op, Gerjan komt ons helpen. Na wat heen en weer gepraat, besluiten we eerst ons tweede anker uit brengen. Ik kruip met Gerjan in hun bijboot en we varen een eindje verderop. Plons daar gaat het tweede anker.
Vervolgens gaan Frans en Gerjan met sterke krachten aan de slag om de rem van de ankerlier weer los te krijgen. Uiteindelijk met behulp van een koevoet (!) en een stevige hamer, lukt het hun.
Zo nu kan het ankerlier gedemonteerd worden, schoonmaken en weer in elkaar gezet worden. Frans is de hele middag druk.
Nadat het ankerlier weer in elkaar gezet is, doen we in de loop van de middag een poging om los te komen. We vragen Gerjan weer te hulp. En zo met z'n drieën lukt het niet veel wrikken en manoevreren. We zijn los. We varen naar een ander stukje, en doen  een tweede poging. En je gelooft het of niet, maar resultaat het zelfde. Ketting en anker zitten weer muurvast in het koraal.
Frans en Gerjan proberen weer de boel los te krijgen, ik sta achter het stuurwiel en bedien de boot op aanwijzingen van Frans en Gerjan. Helaas krijgt onze boegspriet weer opdonders, en het ankerrol verbuigt. @#$%&!  Het zit niet mee, maar we komen los.
Derde ankerpoging, dit keer laten we anker vallen met veel ketting, doen verder niets meer. We zien wel als we willen vertrekken of de boel weer vast zit. Pfff, wat een middag. Het lijkt of weer hier al een week liggen.
We ruimen de boel op, Gerjan gaat terug naar de Spirit, haalt Ans op en we maken er een gezellig avond van. Een borreltje, hapje en een kommetje soep, we zitten lekker in de kuip, tijd voor ontspanning.

Maandag 7 juni 2010: Manihi, Tuamotu archipel
Vandaag gaan we naar de kant, het is nog een eindje varen. Gerjan en Ans pikken ons op met hun bijboot. Ze hebben een grotere bijboot dan wij en een harde bodem. En een aanhangmotor van 15 pk. Met zijn vieren in de bijboot en nog 'planeren' we. Tjongejonge, we vliegen erover.
Het is even zoeken naar de ingang door het rif, maar dan leggen we veilig aan. We klimmen uit de bijboot, en gaan het dorpje maar eens verkennen. Veel jonge mensen, en heel veel dikke mensen, met name dikke vrouwen. Dik staat voor vruchtbaarheid, dus hoe dikker hoe mooier. Bijna alle vrouwen rijden hier op een driewieler, achterop een mandje en daarin zit een kindje of wat andere spullen. De huizen lijken wel stacaravans, op betonnen palen. Sommige huizen zijn niet meer de krotten, het hout is rot, een deur is er niet, er hangt een gordijn voor de ingang en als de ramen kapot zijn wordt er gewoon een stuk spaanplaat voor getimmerd.
Er zijn een tweetal winkeltjes en tot onze verbazing kun je veel levenswaar kopen. Wel iets duurder dan normaal, maar verhongeren hoef je hier niet. Uiteindelijk komen we terecht bij Fernando, de bakker. Heerlijk verse baguettes nemen we mee. Met Ferando maken we een afspraak dat hij ons morgenmiddag naar een parelkwekerij brengt. De Tuamotu's staan bekend om hun zwarte parels die hier gekweekt worden. Dat willen we natuurlijk wel graag zien.
Bij een winkeltje waar ze drinken verkopen en wij dus iets kopen, ontmoeten we een Franse dame, Agnes genaamd,, zij is afkomstig van Reunion eiland, en woont hier sinds augustus vorig jaar. Ze geeft Engelse les, en voordat we het weten hebben we een afspraak om komende woensdag in haar klas iets in het Engels te vertellen over onze wereldreis. "Het is goed voor haar leerlingen om Engels te oefenen", zegt ze. Tot woensdag!

Dinsdag 8 juni 2010: Manihi, Tuamotu archipel
Vanochtend blijven we aan boord, Frans klust lekker verder. Nadat gisteren de ankerrol weer enigszins gefatsoeneerd is, moet er vandaag een losgeraakte bout aan de voet van de mast weer vastgezet worden. Zo gezegd zo gedaan.
We krijgen Jean Paul aan boord, een local. Hij is dik en vierkant, en heeft grote tatoes. En hij stinkt. Of we een lijntje hebben dan kan hij zijn pirogue, de lokale kano, even vastmaken aan onze boot. Hij klimt aan boord. Er worden parels getoond, in allerlei kleuren en vormen. Kettingen, armbandjes, oorbellen, alle mogelijke sierraden heeft-ie. Hij kletst lekker, half frans, half engels. Natuurlijk met de bedoeling dat we kopen. Het is toch nog redelijk prijzig, we doen nog maar even niets. Vanmiddag staat tenminste een bezoek aan de parelkwekerij op ons programma, dat wachten we maar eerst even af. We vinden de peddel, een mate heet die in de lokale taal, wel erg mooi. Of we niet een tweedehands kunnen kopen? Jean Paul belooft terug te komen.
En dan is het tijd voor ons uitje. Twee uur, Fernando komt eraan scheuren met de zijn motorboot. Hij pikt ons en Ans en Gerjan op, voor een bezoekje aan een parelkwekerij. Denken we even dat hij ons brengt naar een vriend, nee naast bakker, leider van de mormoonse kerk is Fernando ook parelkweker. Van alle markten thuis dus. Eerst gaan we naar een oesterbank. Hij laat ons zien hoe kleine oesters uitgezet worden en groeien aan een soort voedingsbed van nylon. Ze hangen aan lijnen en daardoor hoeven de parelduikers niet meer 30 meter of meer te duiken. De oesters hangen slechts 2 tot 3 meter onder water. Een hele verbetering voor de duikers dus. We varen een stukje verder, waar de grotere oesters 'hangen'. Daar mogen we allemaal twee oesters opduiken. De mannen 'offeren' zich op en duiken elk 4 oesters op. Het is grote hilariteit. Op een gegeven moment roept Gerjan dat-ie er één heeft laten vallen, binnen de seconde is Fernando in het water gedoken en heeft de oester toch te pakken. Het is toch te kostbaar om een oester met parel verloren te laten gaan.
We gaan verder, nu naar de kwekerij zelf. En daar mogen we de oesters open maken. Fernando doet het voor en dan gaat Frans aan de slag. "Bonne chance", roept Fernando. Er komen mooie zwarte parels te voorschijn! Hetzelfde geldt voor Gerjan en Ans.
Fernando legt vervolgens het proces uit, de oester wordt opengemaakt, de 'baarmoeder' van de oester wordt geopend en er wordt een kraal van schelp gemaakt ingelegd, vervolgens wordt de oester weer teruggeplaats in het water en het parelmoer zet zich of op de kraal. Na 18 maanden heb je een parel. Dezelfde oester wordt ongeveer 5 keer hergebruikt, hoe langer de oester in het water, hoe groter de parel. Fantastisch!
We gaan terug, Fernando zet ons af op de boot van Gerjan en Ans. Tijd voor een borreltje na alle indrukken. We krijgen het over de dag van morgen, wanneer we naar de school van Agnes gaan. Voordat we het weten maken we presentjes voor de kinderen, vouwen we bootjes van papier, met een potlood als mast en eten we pannenkoeken.

Woensdag 9 juni 2010: Manihi, Tuamotu archipel
We zitten net lekker aan ons ontbijt en wie hebben we daar? Jean Paul, hij is terug. We geven hem weer een lijntje en hij klimt aan boord. "Ook een stukje stokbrood?", vragen we hem. "Nou een klein stukje", zegt-ie, "want ik ben te dik". In een ogenblik is het stokbrood verdwenen, zit ie lekker te pummelen van de brownies die op tafel staan, slurpt koffie naar binnen en drinkt vruchtensap. Hoezo te dik? We redden de rest van de brownies, door de koektrommel maar weg te halen.
Na het eten is het tijd voor zijn business. Eerst de peddel, hij heeft er een op de kop getikt. We nemen hem. Dan komen de mooie grote parels te voorschijn, de grootste bijna 17 mm in doorsnee moet 1700 US dollar kosten. Pfff, of je een emmer leeg gooit. Nee dank je wel, ons te veel geld. Hij vraagt of we whiskey of rum hebben, dat wil-ie wel ruilen tegen wat kleinere parels. Een oud horloge dan? Dat ruilen we uiteindelijk tegen de peddel. Jean Paul geeft aan dat-ie weer terugkomt met parels om te ruilen tegen de whiskey. We vinden het goed, met moeite werken we hem uit de boot, want we staan op tijd, om half elf moeten we bij de school zijn. Maar Jean Paul heeft geen haast. Hèhè, eindelijk daar gaat-ie.
Gerjan en Ans komen er al aan om ons op te pikken, we gaan naar het dorpje. We zijn keurig op tijd bij de school, Agnes is nog niet zo ver met haar klas, daarom krijgen we eerst een rondleiding door de school. Er staan behoorlijk wat gebouwen op het terrein, het blijkt een soort internaat te zijn. Er komen namelijk ook jongens en meisjes van andere eilanden en deze slapen hier. Alleen met kerst en met pasen en natuurlijk de grote vakantie gaan ze naar huis. De rest van de tijd brengen ze hier door op Manihi.
We gaan terug naar de klas, de les kan beginnen. De leerlingen, 11 tot 14 jaar oud, zijn leergierig. Ze vragen van alles. We hebben wat spulletjes meegenomen, een zeekaart, onze draagbare marifoontjes, een plastic bol die de aarde voorstel, verrekijker en kompas. We sluiten de les af met een liedje. En delen de presentjes uit.
Het is een groot succes, bij het afscheid krijg ik van iedereen een zoen!
We maken kennis met Brigitte, de directeur van de school. Agnes nodigt ons uit om in de kantine een hapje te komen eten en samen met haar en Brigitte eten we heerlijke vis met rijst. Van het een komt het ander, en Brigitte nodigt ons uit om 's avonds bij haar thuis te komen om iets te drinken en te eten. Natuurlijk doen we dat. Agnes zal er ook zijn.
Maar eerst terug naar de boot, even ontspannen en relaxen. In de loop van de middag gaan we weer terug. Brigitte, een Francaise net als Agnes, woont fantastisch. Aan de lagoon, met een eigen haventje, waardoor ze een privé zwembad heeft. Ze heeft een heerlijke koude visschotel (net zoiets als carpaccio) klaargemaakt, van de spieren van de oesters. Jammie! Daarna krijgen we viskoekjes en rijst met vis. Wij hebben voor de drank gezorgd. Uiteindelijk komt de accordeon en gitaar erbij. We genieten. Het is natuurlijk aardedonker als we weer terugvaren.

Donderdag 10 juni 2010:
Manihi - Ahe, Tuamotu archipel (20,73 NM)
positie 14.32S 146.21W

We zijn eigenlijk van plan om van Manihi naar Rangiroa te varen, maar Fernando (de bakker, de parelkweker en de leider van de mormoonkerk) vertelt ons dat er zaterdag op Ahe een bruiloft is en dat we daar van harte welkom zijn. Dus we wijzigen ons plannen en gaan vandaag naar Ahe. Maar eerst moet het anker eruit. Hoe zal dat gaan? Slecht, erg slecht. We zijn twee uur bezig, wrikken tussen koraalrotsen, varen de boot erover en weer terug, en we proberen met twee extra lijnen (die alle twee door midden knappen!) het anker los te kijrgen. Resultaat ankerrol opnieuw krom en verbogen en de boegspriet weer een stukje verder verbogen. Wat een #$%@! ....ankerplek. Uiteindelijk zijn we na twee uur los. We zitten midden in ons gepruts en gezwoeg, en daar komt Jean Paul weer aan. Hij heeft parels om te ruilen voor de whiskey of ik even een lijntje wil geven. Sodemieter op, we hebben wel wat anders te doen. Geen lijntje dus, nou of ik het dan maar even aan mijn husband wil vragen. Die wil hem vast wel een lijntje geven.
Gerjan en Ans zijn nog steeds aan het wrikken, we proberen hun te helpen en maken een lijn vast aan hun ankerketting. De Dalwhinnie zet de motor vol in de vooruit, maar er is geen beweging in te krijgen. Wat we ook proberen, de Spirit blijft vastzitten. Er moet een duiker aan te pas komen. Omdat we op tijd staan, we moeten met het juiste getij door de passage om de lagoon uit te komen, besluiten wij om toch maar te vertrekken. We kunnen verder niets doen, Gerjan zal Fernando oproepen, zij vertrekken dan morgen naar Ahe.
Om half twaalf zijn we uit de lagoon, de zee is vlak en er staat geen wind. Dat wordt dus op de motor varen naar Ahe.
Rond vier uur varen we door de passage van Ahe, we varen de lagoon binnen. Het is nog een uurtje varen naar het dorpje. Een zeer klein dorpje met 200 inwoners. Het is even zoeken naar de juiste ankerplek. En natuurlijk kiezen we de verkeerde. Het anker ligt net en dan zien we een enorm koraalrots, dat lijkt niet erg diep. We moeten hier weer weg, het is weer een gedoe om het anker binnen te krijgen, maar uiteindelijk lukt het nadat we de rots schampen met onze schroef. We zoeken een ander plekje, en dit keer gaat het goed lijkt het, wel hoort het of het ankerketting weer achter een stuk koraal zit. Dat zien we dan wel weer als we anker op gaan. Voorlopig liggen we, het is zes uur, de zon gaat onder en we ploffen moe in de kuip. Wat een dag.

Vrijdag 11 juni 2010: Ahe, Tuamotu archipel
Gisteravond is er een kleine coaster geweest, één keer in de week komt deze langs om te bevoorraden. Vanochtend vroeg, om zes uur worden we gewekt, een twee coaster komt langs om te bevoorraden. Frans blijft uit bed en geniet van de ochtend, ik draai me nog een keertje lekker om.
We hebben contact met de Spirit, Fernando is gaan duiken en heeft de Spirit los gekregen, vandaag komen ze ook naar Ahe. Ze krijgen wel 16 passagiers aan boord, bruiloftsgasten die mee varen naar Ahe voor de bruiloft. Gezellige maar drukke boel lijkt ons zo.
Om elf uur tuffen we naar de kant, we willen graag een broodje. Maar helaas het ene winkeltje is dicht, en het andere winkeltje heeft geen brood. Dat wordt dus zelf bakken. De winkeltjes hebben een brede toonbank, daarachter staan twee dikke struise dames. Je kunt aanwijzen wat je wilt hebben en zij pakken dat dan voor je. Eventjes door de winkel lopen is er niet bij. Verse groente kennen ze hier helemaal niet, het plaatselijke dieet is vis en rijst met kokos.
We wandelen door het dorpje, het zijn twee straten, met huisjes. Mensen zijn druk bezig met het versieren van de straten, gemeentehuis en de kerk voor de bruiloft van morgen. Voor de rest is het hier erg klein, we vragen ons af waar men van leeft.
Van Brigitte hoorden we dat er ook wiet geteeld wordt, wat streng verboden is, maar het is lucratief. Zelfs de burgemeester van Manihi heeft zijn eigen wietteelt. Helaas ook hij is betrapt.

Zaterdag 12 juni 2010: Ahe, Tuamotu archipel
De bruiloft blijkt een overdag gebeuren. Om half negen staan we allemaal bij het gemeentehuis. Het is er al lekker druk. Er staat een bandje te spelen, het swingt de pan uit. De bruid laat zoals het hoort haar bruidegom lekker lang op zich wachten. En dan, ja hoor, daar komt ze, ze zit op een pirogue (de lokale kano) en wordt gedragen door een zestal sterke mannen. De bruid is hier op Ahe geboren, de bruidegom is een Engelsman. Het is geen traditionele bruiloft, maar de bruid ziet er lief en mooi uit. Na het gemeentehuis gaat de stoet naar de kerk. We blijven een beetje op een gepaste afstand, maar nee we moeten mee in de kerk. Voordat we het weten zitten we op één van de kerkbanken de ceremonie te volgen. Kunnen we deze ceremonie (in het Frans) nog redelijk volgen, als we meegaan naar de festiviteiten houdt het op. Toespraken zijn allemaal in de lokale taal. En er zijn nogal wat toespraken. Pfff, de ene nog langer de andere, en allemaal vol met emoties. Gelukkig wordt het regelmatig onderbroken door dansen en gezang. Jean Paul staat achter de tap, er wordt van alles geserveerd en gedronken maar geen alcohol. Ik word hartelijk begroet door Jean Paul met twee dikke zoenen. Jean Paul ziet er zowaar netjes uit!
We krijgen een heerlijke lunch, een volledige warme maaltijd. Naast mij zitten twee gezellige dikke dames, Frans en ik kijken met grote verbazing wat er allemaal naar binnen gewerkt wordt. Het gaat maar door en gaat maar door. Alle overblijfselen van de lange tafel gaan richting de twee dikke dames. Af en toe een ferme boer en dan is er weer ruimte om nog iets naar binnen te werken. Zoete rijst, gemarineerde rauwe vis, rund vanaf het spit, geitenvlees met boontjes, aardappelen en worteltjes, aardappelsalade, gebakken banaan, en zoete pompoen, kortom er is overvloed en allemaal smaakt het even heerlijk.
Als ik aangeef dat ik toch echt vol zit, wordt er met gebaren verteld dat we meer moeten eten, we moeten een mooie ronde volle buik kweken!
We blijven tot een uur of vijf, op het moment dat de bruidstaart is aangesneden en wordt rondgedeeld gaan we naar de boot. We hebben een mooie dag gehad, maar het is lang genoeg. Tot ver in de avond horen we nog muziek, het feestje gaat nog even door.

Zondag 13 juni 2010 - woensdag 16 juni:
Ahe, Tuamotu - Papeete, Tahiti (272 mijl)
positie 17.34S 149.37W

Vandaag vertrekken we naar Tahiti, het anker gaat op. We hebben een ankerboei bevestigd aan ons anker, zodat we het anker iets gemakkelijker kunnen binnenhalen, maar op een of andere manier zien we de ankerboei niet meer. Als Frans wat ketting naar binnen heeft gehaald, komt de ankerboei weer te voorschijn. We zijn een half uurtje bezig om het anker binnen te krijgen, zowel de ketting als de lijn van de ankerboei zitten om koraalrotsen heen. Na wat heen en weer manoevreren met de boot lukt het om los te komen. We vertrekken en gaan op weg naar Tahiti, naar Papeete. Onderweg krijgen we nog een aardig afscheidscadeautje van de bruiloft, we raken allerbei aan de buikloop. Wil je weten hoe onze oversteek was lees dan ons oceaanlogboek of klik hier.

Woensdag 16 juni: Papeete, Tahiti
Het is rustig weer, weinig wind. We hebben van een Deense boot, Averen uit Arhus, een goed adres en een telefoonnummer gekregen om herstelwerkzaamheden aan onze boegspriet te kunnen laten uitvoeren. We bellen met Alain Plin, hij spreekt redelijk goed Engels. Gelukkig maar, want ons Frans is allerbelabberst. Hij komt 's middags om half vijf langs. Dus wij maken de dinghy vaarklaar, oppompen, aanhangmotor erachter en we tuffen naar de kant. Wie zou Alain Plin zijn? Nadat we twee keer iemand aangesproken hebben die niet Alain Plin blijkt te zijn, hebben we de derde keer geluk. We spreken het een en ander door, we hebben hem wat foto's gestuurd. Maar het is toch beter als we naar zijn bedrijf toekomen dan kunnen ze het ter plekke bekijken. We spreken af dat we morgen naar ze toekomen.

Donderdag 17 juni: Papeete, Tahiti (8,2 mijl)
positie 17.31S 149.34W
Half tien het anker gaat op, dit keer blijkt het gelukkig zandgrond te zijn en zonder problemen komt het anker omhoog. Heerlijk! We hebben het wel een beetje gehad met al het koraal.
Op de motor tuffen we weer door de vaargeul, melden ons keurig bij de port captain en bijna drie uur later komen we aan in de vissershaven. We kunnen afmeren onder de kranen van het bedrijf Technimarine. De beide steigers zijn hoog, veel beton en jachtonvriendelijk. Maar gelukkig komen er een paar helpende handen die de lijnen van ons aannemen. Eén van de mannen wil wel even blijven om een babbeltje te maken, maar de voorman, Bernard blijkt-ie te heten, stuurt hem gauw weg. "Aan het werk jij", zegt-ie. We leggen onze lady goed vast. Het is een hele toer om aan de kant te komen, klimmen zeg maar. En ik met mijn korte beentjes moet bijna in spagaat. Maar het lukt, Frans legt een extra losse lijn naar de kant, en dat wordt onze klimlijn om aan de kant te klimmen.
's Middags komt Alain weer langs, we spreken de klus door. Alain is zo voortvarend, we zijn nog bezig met de besprekingen of de eerste man komt al een boord met een slijpschijf. Hoho, dit gaat wel een beetje heel erg rapido.

Vrijdag 18 juni 2010: Papeete, Tahiti
Half zeven, onze wekker gaat af. De mensen beginnen hier vroeg, zeven uur. We trekken aardig wat bekijks nu we hier liggen, voordat de mannen beginnen staan ze ons lekker uitgebreid te bekijken, weinig privacy dus. Maar iedereen is erg aardig en vriendelijk.
Elf uur, de boegspriet is ontmanteld, ankerrol is verwijderd, twee rolbuizen zijn weggeslepen, de metalen plaat is weg, Frans heeft het druk gehad. Volgende stap is met Bernard naar het bedrijf om nieuw materiaal te kopen. We gaan voor 8 mm dik staal, en daar wordt de nieuwe ankerconstructie van gemaakt, rechtstreeks gelast op de kielbak van onze lady. Dat moet toch wel sterk genoeg zijn?
Vrijdag stoppen ze hier vroeg, half drie alle winkels gaan dicht en ook hier op de bouwplaats begint het weekeinde.
Wij lopen naar de stad, tijd om eventjes de stad te verkennen. Een compleet andere wereld, we zijn de rust en ruimte gewend van de Marquesas en de Tuamotu's. Hier is het druk, veel verkeer, de auto's razen aan je voorbij, veel restaurants en veel winkels. Je kunt weer alles kopen wat je wilt. We ploffen neer op een terrasje, het is tijd voor een biertje. Bier koop je hier in kannen van 1,5 liter. Een beetje veel voor ons tweeën, of ze ook een kleinere kan hebben. Ja hoor, geen probleem, het wordt één liter kan. Naast ons zitten een paar gezellige dikke Tahitianen, die al een paar litertjes bier op hebben. Ik krijg een handkus, Frans ook. Welkom op Tahiti!

Zaterdag 19 juni 2010: Papeete, Tahiti
Ons verlanglijstje voor de Dalwhinnie is gegroeid, we hebben een paraplu ankertje nodig, harpsluitingen, musketonhaken,  dyneemalijn, oogbouten, bouten en moeren,....kortom alles wat je zoal aan boord nodig hebt. De reserve spulletjes moeten aangevuld worden. Er is hier een scheepswinkel in de buurt, dus die vereren we maar eens met een bezoekje. We kunnen niet alles vinden wat we nodig hebben, maar het lijstje is weer wat korter geworden. Volgende stop is ACE, een soort gamma, schroevendraaiers staan op ons lijstje. En zo shoppen we de ochtend lekker door. Voordat we weten is het twaalf uur, hoog tijd voor een bakkie leut.
Ook het kluslijstje is weer enigszins uitgebreid, en 's middags wordt er wat geklust. Een plastic ring aan de giek vervangen we, en Frans geeft de generator een onderhoudsbeurt.
We willen eigenlijk 's avonds naar de stad, maar om half zeven kijken we elkaar aan, we zitten eigenlijk wel lekker in de kuip. "Heb jij zin om te gaan?",  vraag ik aan Frans. "En jij dan?", is het antwoord. We weten genoeg, we blijven lekker aan boord. Het wordt een bioscoop avond, Bangkok Dangerous met Nicolas Cage.

Zondag 20 juni 2010: Papeete, Tahiti
Tjongejonge wat een weertje. Het lijkt wel herfst. De lucht is een grauwe grijze massa, de regen komt met bakken naar beneden en het waait stevig, 30 knopen wind uit het noord oosten, windkracht 7 dus. We blijven lekker aan boord en binnen. We wilden wat klusjes doen, maar daar is het geen weer voor, het is weer voor een boek.

Maandag 21 juni 2010: Papeete, Tahiti
We gaan verder met klussen, de wekker staat op half zeven, en om zeven is uur is het hier een drukte van belang. De werkzaamheden zijn begonnen, dus wij beginnen ook.
Alle maten worden opgemeten, Fedor is onze lasser, we leggen uit wat we willen. Geen probleem, Fedor gaat aan de gang om de nieuwe ankerrol te maken, het wordt een stevig bak die we rechtstreeks op de boeg van onze schip lassen. Dus geen druk meer op de boegspriet. Fedor is de hele dag bezig met het maken van de 'ankerbak', aan het eind van de middag laat hij de constructie zien, er wordt wederom gemeten, alles ziet er goed uit, morgen kan deze vastgelast worden aan de Dalwhinnie.

Dinsdag 22 juni 2010: Papeete, Tahiti
Het wordt vertrouwd, de wekker staat weer op half zeven. Vandaag last Fedor de nieuwe ankerbak aan de lady vast. Zonde van al het verfwerk. We hadden al heel wat verwijderd, maar er moet toch iets meer verwijderd worden. Door de hitte bladdert ook het verfwerk aan de binnenkant eraf. Dat wordt een leuk klusje voor later.
Halverwege de middag zit de ankerbak erop, de nieuwe rolbuizen zitten weer op de boegspriet, Frans gaat aan de slag om sommige lassen te verfraaien. Morgen een laatste check van Fedor.

Woensdag 23 juni 2010: Papeete, Tahiti
Er moet toch nog iets gelast worden, er is een stukje vergeten ten minste dat denken wij. Maar Fedor geeft aan daar niet bij te kunnen. Frans heeft even voorgedaan hoe het wel kan, en hup daar gaat Fedor weer. Even later is het laswerk echt klaar. We kunnen beginnen met opbouwen van het verfwerk.
Ondertussen wordt er door ons hard gewerkt aan de andere klusjes, de voetrail op het dek, de stuurautomaat, kortom we zijn lekker bezig. Maar morgen hebben we vrijaf, we gaan naar het voetballen kijken Nederland - Cameroen.

Donderdag 24 juni 2010: Papeete, Tahiti
Uitgedost in oranje broek en oranje t-shirt met de tekst hup holland hup gaan we naar de kroeg. Als we in de stad lopen begint een automobilist lekker te toeteren, raam open en hij schreeuw HOLLAND! Tja helaas voor hem, Frankrijk ligt eral uit. We komen aan bij Les 3 Brasseurs, een café met een eigen brouwerij. Helaas we hebben pech. Op het grote scherm wordt de wedstrijd Japan - Denemarken getoond. Gelukkig wordt er overgeschakeld als er doelpunten vallen bij Nederland. En we winnen.
We vinden het toch iets te vroeg voor een biertje, het is tenslotte half negen 's ochtends hier, dus we drinken een bakkie koffie. Even later schuiven Casper en Maud bij ons aan tafel, van de Sueño Azul. Een Nederlands stel die we eerder al in Panama en op de Galapagos hebben ontmoet. Het wordt lekker gezellig.

Vrijdag 25 juni 2010: Papeete, Tahiti (8,2 mijl)
positie 17.34S 149.37W

De mensen van de werf waar we liggen zijn erg vriendelijk, zowel Alain (de eigenaar) als Bernard (de rechterhand van Alain). Als we zeggen dat we het weekend niets gaan doen, maar dat het nu toch echt tijd is om het eiland te verkennen, biedt Bernard spontaan zijn auto aan.
We verkassen eerst weer naar onze ankerplek bij Marina Taina, we hebben nog even de hoop dat we een vrije mooring kunnen oppikken , maar helaas alles bezet. Het is even zoeken naar een vrije plek, we gaan ongeveer naar dezelfde plek als waar we vorige keer lagen, het lijkt of het anker niet houdt. Maar dan.....vast natuurlijk achter een stuk koraal en ook het ketting ligt vast achter een stuk koraal. @#$%&#!....grrrr!
We zijn net bezig met de primer, en de marifoon zegt "this is Bernard speaking". Bernard is er met de auto, ik ga naar de kant, Frans blijft aan boord, ankerwacht. Ik ga met Bernard naar huis en neem de auto mee terug. Erg lief, dat we zomaar de auto meekrijgen.

Zaterdag 26 juni 2010: Papeete, Tahiti
Acht uur, Gerjan en Ans van de Spirit pikken ons op. We gaan naar de kant, tijd om Tahiti te verkennen. Eerste actie is uitzoeken waar we maandag voetballen kunnen kijken. Nederland speelt hier lokale tijd vier uur 's ochtends, dus geen café dat dan open is. We vragen hier op de marina, we gaan naar het vliegveld, we vragen bij een hotel, helaas, helaas, geen succes.
Tweede actie, een houthandel. We willen de boegspriet bekleden met een houten vloertje. We hebben een adresje gekregen, na wat zoeken vinden we dat. Met 5 planken van 1.35 m komen we winkel weer uit, de auto wordt aardig gevuld zo.
Nu is het dan toch echt tijd voor Tahiti. We rijden het hele noordereiland rondom, ongeveer 120 kilometer. Het binnenland is hoog, erg groen met behoorlijke bergen en valleien. We proberen een paar keer een vallei in te rijden, maar helaas de weg wordt al gauw een onbegaanbaar pad, met kuilen, gaten en behoorlijk plassen water. Onze peugeot 106 kan dit niet aan, je hebt een 4x4 nodig. Dus keren en weer terug. We vermaken ons prima, picknicken bij een riviertje en om een uurtje of zeven zijn we weer in de stad. Onderweg komen we nog een heus feest tegen, veel dans, zang en allemaal kraampjes. Natuurlijk stoppen we even om te kijken. We zijn ietwat aan de late kant, de meeste festiviteiten zijn geweest denken we, maar niets is minder waar, het gaat tot verder in de avond door. Als we vragen waarom het feest is, blijkt dat vandaag 'sinaasappeldag' is. De sinaasappelen worden geoogst in de bergen en naar het dal gebracht. Welke een leuke reden om feest te vieren, nietwaar?
Op naar de stad, naar Les 3 Brasseurs. Bij Les 3 Brasseurs zijn ook Steve en Josie. We eten met zijn zessen, gezellig, de mosselpan komt op tafel. Het wordt een latertje en pas om twaalf uur liggen we in ons mandje.

Zondag 27 juni 2010: Papeete, Tahiti
Ans en ik gaan shoppen. Er is hier een grote carrefour, een supermarkt. Dus het wordt tijd om de voorraden aan te vullen. Met vier tassen vol kom ik weer terug. De dinghy is afgeladen, gelukkig krijgt alles weer een plekje aan boord.
In de middag stappen we weer in onze bolide, dat keer gaan we naar het zuidereiland, Tahiti Iti genaamd. Het kleinere zusje van Tahiti. Je kunt niet het hele eiland rondrijden, maar wel naar Le Plateau. Een plateau in het midden en eigenlijk de voorraadschuur van Tahiti. Koeien grazen er, en veel bananenplantages. En een prachtig uitzicht. Maar helaas gooit het weer roet in het eten, het regent pijpenstelen, dus we zien weinig. Jammer, je kunt zien dat het een erg moeie omgeving is.
Rond acht uur zitten we wederom in een kroeg dit keer bij de Marina. De voetbal wedstrijden van de ochtend worden herhaald 's avonds om 8 uur. Het café vertelde ons 's ochtends dat ze 's avonds de televisie aan hebben. Niets is minder waar, en als de televisie aan komt blijkt dat ze geen toegang hebben tot de gecodeerde zenders. Balen, dus geen Nederland - Slowakije voor ons morgenochtend.
Dan maar een biertje als afzakkertje.

Maandag 28 juni 2010: Papeete, Tahiti
We slapen uit, half negen voordat we opstaan. Maar dan moet er toch gewerkt worden. Klussen, ik stort met op het plamuren rondom de nieuwe ankerrol. Maar dat is geen succes, wat een gedoe, ik ben niet voor plamuren in de wieg gelegd. Dat wordt dus veel herstelwerk en eindeloos schuren.
Frans installeert de motor van de stuurautomaat weer, en de windvaan wordt weer in ere hersteld. Kortom de kluslijst is aardig weggewerkt. Nog wat kleine dingetjes, maar we zijn eigenlijk klaar om verder te gaan.

Dinsdag 29 juni 2010: Papeete, Tahiti
Het is vandaag een nationale feestdag in Tahiti, maar er zijn geen activiteiten volgens Bernard. De mensen hebben gewoon een extra vrije dag, we vragen wat het feest is. "Iets van vrijheid", zegt Bernard, maar verder weet-ie het niet.
We hebben genoeg van het klussen, boodschappen doen enzo. We geven onszelf ook een vrije dag. We blijven lekker de hele dag aan boord en doen helemaal niets.

Woensdag 30 juni 2010: Papeete, Tahiti
Een dagje stad vandaag. We gaan met de bus, perfecte timing. Als we aankomen lopen, komt de bus aanrijden. We kunnen meteen instappen en wegrijden. We gaan gezamenlijk met Gerjan en Ans, zij hebben ook een shop dag.
Eerste halte is koffie drinken. Daarna immigration en customs. Uitklaren, dat gaat vrij vlot. We kunnen de rest van de leeward eilanden hier in Frans Polynesie gewoon bezoeken, maar hoeven ons nergens meer te melden. Dat is gemakkelijk. De havenmeester vraagt ons een enquête in te vullen, vrijblijvend denken we. Maar als we weglopen, komt-ie ons rennend en protesterend achterna. Of we de enquête toch maar in willen vullen en in willen leveren.
En dan is het winkeltijd, postkantoor bezoeken en de bierglazen van het lokale biermerk met een mooie tahitiaanse dame erop worden gehaald, nog een zeekaart ontbrengt aan onze collectie, die vinden we ook. Frans en Gerjan brengen een bezoek aan de scheepswinkel, er staan altijd dingetjes op voor onze lady die we moeten aanschaffen. En natuurlijk is het prijzig. Maar goed de meeste spullen kunnen we krijgen.
Op de terugweg nog even langs de carrefour, de grote plaatselijke supermarkt. We kopen nog eventjes flink in en brengen een bezoekje aan de kapper. Als we om zes uur weer aan boord zijn, geven we echt de pijp aan Maarten.
Klik hier voor complete foto album juni 2010
Klik op de foto's voor meer
Na 4 dagen land in zicht
Ua Po
De lokale bootjes heten Pirogue
Frans aan het swingen op de bruiloft
Dalwhinnie voor anker in Ahe
We brengen een bezoekje aan de school van Manihi
Knutselen aan boord van de Spirit
We verlaten Ahe en zijn op weg naar Tahiti
Tahiti
Een dagje uit met de auto naar Tahiti Iti
Op stap met Gerjan en Ans
Reparaties bij TechniMarine