Maandag 1 maart 2010: Caribische zee
Het waait stevig, rond de 25 knopen, de weersvoorspellingen zijn dat de wind afneemt in de loop van de dag, en dat gebeurt ook. Aan het eind van de middag verwisselen we de fok voor de kluiver, al varen we soms nog te snel, dan draaien we de kluiver een stukje in.
Door ons plotseling vertrek zijn we niet helemaal optimaal, als we geen wacht hebben dan slapen we, maar verder gaat het prima.
Het is weer is een beetje bewolkt, en de wind draait langzaam door het noorden naar het noordwesten. En zo gaan we de tweede nacht in.

Dinsdag 2 maart 2010:
Isla Rosario, Columbia - Isla Pinos, San Blas, Panama (138,4 NM)
positie 8.59N 77.45W

Vroeg in de ochtend zien we het eiland liggen. Het eiland heeft de vorm van een walvis, Pinos betekent walvis dus vandaar de naam Isla Pinos. We hebben onderweg geen enkel scheepvaart gezien, denken we even dat we alleen op de wereld zijn, als we dichter bij het eiland komen zien we dat er al 4 schepen voor anker liggen! Hoezo niet toeristisch. Maar ja er zullen er meer de route volgen zoals deze beschreven staat in de pilot van San Blas.
Even na 7 uur ploft het anker, tenminste dat denken we, maar door het geschommel onderweg is de ankerketting behoorlijk door elkaar geschud, ik moet naar binnen, wat geduw en gesjor en dan kan Frans de ketting verder laten zaken. Ziezo, we liggen. En dit keer lijkt het erop dat het anker stevig houdt.
Tijd voor een ontbijtje en dan een paar uurtjes slaap inhalen.
We worden wakker geklopt. Het is David, hij komt ankergeld halen, ja de Kuna indianen, dat zijn de mensen die hier wonen op de San Blas eilanden, hebben ook in de gaten gekregen dat je bij zeilers geld kunt halen. We vragen David of-ie later terug wil komen, we leggen uit dat we liggen te slapen na twee nachten doorzeilen.
Rond twaalf uur komen we weer uit ons bedje, tijd voor een broodje en een uurtje later komt David er weer aan peddelen. Een aardige vent, hij vertelt ons dat het ankergeld besteed wordt aan het gehele dorp, het geld is bestemd voor feesten en partijen. Vaderdag, moederdag,....
In de loop van de middag peddelen we in onze bijboot naar de kant, langs het strand lopen we naar het dorpje. We zien allemaal heel eenvoudige hutten, de wanden zijn van suikerriet stengels, de daken van palmbladeren. Binnen is het leeg, er hangt alleen een hangmat en er ligt een hoop troep op de zandgrond. In veel gevallen hebben ze niets, maar soms best ook weer veel. Zo zien we een zwembadje opgeblazen en gevuld met water, even verderop loopt een jonge knul met een radio in de hand, volume op vol en zijn grote schat stevig vastgeklemd in zijn handen, daarna zien we een paar kleine kindertjes op blote voeten en in hun nakie rondrennen. En midden in het dorp zowaar een schotelantenne voor de televisie. Stroom kennen ze hier echter niet of is schaars, dus ze vragen aan de jachten die hier komen of die de batterij van hun mobiele telefoon kunnen opladen.
Twee piepkleine winkeltjes zijn er in het dorpje, maar veel is er niet te koop, we zien geen school en vragen ons af waar de kinderen les krijgen. Ook zien we nergens watertanks, hoe zouden deze mensen aan schoon drinkwater komen?
Even verderop komen we een paar mooie kuna vrouwen tegen, ze zijn kleurrijk gekleed, en hebben hun armen en benen versierd met kralen. Als ik vraag of ik ze mag fotograferen schudden ze verlegen maar beslist nee.
Even later komen we David tegen, hij komt onmiddellijk naar ons toe en neemt ons mee naar de saila (dorpshoofd), we moeten kennis maken. De saila ligt, in onze ogen lui, in de hangmat in de gemeenschapshut. Vanavond is er weer een verplichte bijeenkomst voor de dorpelingen in de congreso, zoals deze gemeenschapshut genoemd wordt.

Woensdag 3 maart 2010:
Isla Pinos - Ustupu, San Blas (13,64 NM)
positie 9.07N 77.75W

Rond tienen gaat het anker op, we gaan een stukje verder. Het is bewolkt weer vandaag en de wind komt uit het noorden. We varen op de motor, je moet in dit gebied behoorlijk goed opletten, veel riffen en daardoor veel ondieptes. Als we Isla Pinos passeren loopt de dieptemeter terug naar 2.8m. Pfff, we moeten tussen twee riffen door, maar alles gaat goed.
We gaan een stukje verder, we zitten nu in het zuidelijkste deel van de San Blas, het meest traditionele en we willen nog wel een dorpje bezoeken. We gaan naar Ustupu. Gelukkig hebben we een goede pilot van dit gebied waarmee we ook kunnen navigeren, want zo betrouwbaar is deze. Onze elektronische kaarten wijken veel te veel af, ongeveer 0.6 mijl, dus daar kunnen we niet echt op varen. Het is af en toe slalommen tussen de eilandjes maar zonder brokken bereiken we Ustupu. Er liggen nog een 7-tal andere boten, allemaal een heel stuk verder, wij besluiten ons anker voor het dorp te laten vallen. Op enkele tientallen meters liggen we vanaf het dorp, we hebben een fantastisch uitzicht op het dagelijks leven, maar zo nieuwsgierig als wij hun bekijken, worden wij ook bekeken. Wie bekijkt nu wie?
We gaan naar de wal, we vinden één hoofdstraat, voor de rest zijn het allemaal kleine steegjes tussen de hutjes die erg dicht opeen zijn gebouwd. En dan opeens worden we gedirigeerd naar een gebouwtje met twee verdiepingen. We moeten ons melden in het achterste kamertje, daar zitten nog een aantal blanken. Het blijkt dat dit niet één dorpje is, maar twee. We hebben al ankergeld betaald aan het ene dorpje, maar dit dorpje wil nu ook ankergeld hebben. Er is sprake van enige rivaliteit tussen beide dorpen en er is een stevige discussie gaande, we besluiten vriendelijk te glimlachen, rechtsomkeer te gaan, trap naar beneden, en we wandelen rustig verder.
Overal waar we komen, komen kinderen op ons af, natuurlijk moeten ze even voelen aan onze witte armen, zo vreemd in hun ogen! En vrolijk lachen ze, en kletsen honderduit. Jammer genoeg kunnen we niet echt praten met elkaar.

Donderdag 4 maart 2010:
Ustupu - Bahia Golondrina, San Blas (8,67NM)
positie 9.13N 78.01W

We gaan weer een stukje verder, het weer blijft bewolkt en afgelopen nacht hebben we voor het eerste een serieuze regenbui gehad. De boot is lekker schoon gespoeld.
Ook vandaag is het weer slalommen, maar we raken er bedreven in. Het blijft bewolkt en er staat een stevige wind, rond de 15 knopen uit het noorden. Dus dat wordt op de motor varen vandaag.
Rond de middag varen we voorzichtig een baaitje naar binnen, volgens de pilot staat er 5 meter water bij de ingang en is het in de baai 3 tot 4 meter diep.
Er is een kuna indiaan aan het vissen in zijn kano, ulu heten deze. We varen om hem heen en vinden een mooi plekje, lekker in de luwte, geen golven en tussen de mangrove bossen. Heerlijk rustig.

Vrijdag 5 maart 2010:
Bahia Golondrina - Mono Island (7,3 NM)
positie 9.16N 78.07W

Negen uur, we willen weer verder. Het anker gaat op en 10 minuten later zitten we weer vast. Het is toch niet overal even diep. Onze lady is keurig op een zandplaat geschoven. Motor vol in de achteruit, vol in de vooruit, het helpt niet. Dan maar het fokje uit, kijken of de wind ons een handje kan helpen. Ook dat helpt niet.
We besluiten om ons tweede anker uit te zetten, en te kijken of we ons zo los kunnen trekken.
Gelukkig komt er een visser aan, we roepen hem, en vragen hem of hij ons anker uit willen brengen, hij begrijpt wat wij willen en neemt ons anker aan. Tjongejonge, wat lijkt ons anker groot in de kleine smalle kano. Maar het lukt.
Plons, daar gaat het anker het water in. We trekken, helaas het lukt niet. Een tweede poging dan. Dit keer graaft het anker zich goed in en kunnen we ons lostrekken. Wat een troep, alles zit onder de klei, dat wordt soppen en spoelen.
Met een extra oog op de dieptemeter en heel langzaam varen, komen we de baai weer uit.
We zijn op weg naar Snug harbour, maar het is een beetje onstuimig buiten, golven en de wind wederom op de kop. Rond 20 knopen (windkracht 5), dus we moeten weer op de motor. Rond twaalf uur houden we het voor gezien. We komen een mooi ankerplekje tegen, Mono Island en achter het eiland laten we ons anker vallen. Lekker in de luwte.
Het eerste dorpje ligt een 5 mijl verderop, maar toch nemen men de moeite om in een bootje naar ons toe te komen. Ze willen ankergeld, waarvoor? waarom? Het is ons niet duidelijk. Regulations, is het antwoord. Maar het blijkt dat we rustig kunnen onderhandelen over de hoogte van het ankergeld. Uiteindelijk besluiten we toch de lokale economie maar een beetje te steunen, maar of het ankergeld in de gemeenschapspot terecht komt? We hebben zo onze twijfels.

Zaterdag 6 maart 2010: Mono Island
Het lijkt wel herfst, het is erg bewolkt en regelmatig komt er een regenbui over ons heen. Het is donker en binnen moet zelfs het licht aan. We blijven nog maar een dag liggen, het is geen weer om er op uit te gaan. Af en toe komen er vissers voorbij, sommigen spreken Engels en blijven even hangen om een praatje te maken.
De meesten peddelen rustig door, ze hebben voor de wind van het dorpje San Ignacio naar ons toe, maar ze moeten ook weer terug. Dan gaan de zeiltjes op, om terug te laveren, maar de zeiltjes zien er soms haveloos uit, een paar doeken aan elkaar genaaid en met dunnen lijntjes vastgezet aan een boompje dat dienst doet als mastje. Het lukt niet altijd, en één keer zien we zelfs twee mannen die het hele stuk terug moeten roeien tegen de wind in. Diep respect dwingt dat bij ons af.

Zondag 7 maart 2010: Mono Island
Half zeven, de wekker gaat, we willen een flink stuk afleggen vandaag, maar een blik naar buiten vertelt ons dat het nog steeds erg troosteloos weer is. We duiken weer ons bedje in, morgen dan maar zeggen we tegen elkaar.
Vandaag blijven we lekker rommelen aan boord, Frans moet nog steeds de mast in, de windgever geeft niets meer aan. Hoe hard het ook waait, de meters zeggen 0 Bft. Het lijkt of het windpropellertje vast zit. Het waait nu te hard en we schommelen behoorlijk, de we wachten een rustige dag af, zodat Frans de mast in kan. Vandaag dus niet.
Frans begint met het vervangen van de toilet motor (de oude door een nieuwe) en ik ga lekker aan de slag met het maken van een broodje (deze lukt zowaar) en begin met het maken van nieuwe fotoboeken. Het is gezellig aan boord, buiten drupt de regen op het dek, onze lady wordt lekker schoon gespoeld.

Maandag 8 maart 2019: Mono Island - Nargana (30,7 NM)
positie 9.26N 78.35W

De wekker gaat weer af om half zeven, vandaag gaat het dan toch ect gebeuren. Om zeven uur is het anker op en varen we weg. We willen een flink stuk afleggen om zo in het meest westelijk deel van de San Blas uit te komen, de wind zit in een ongunstige hoek en we hebben stroom tegen. Dus daarom op tijd weg.
Eerst nog even goed opletten op de riffen bij het eiland San Ignacio en dan komen we op ruimere zee. De golven bouwen behoorlijk op, en er steeds een behoorlijke wind, we schatten in ruim 20 knopen. We hebben geluk en kunnen het net bezeilen, hoog aan de wind met een gereefd grootzeil en fok, zeilen we. Het is lang geleden dat we geen ruime koers hebben gehad. De lady houdt zich uitstekend, af en toe komt er een golf water tegen de boot, maar gestaag baant ze zich een weg door de golven.
Als we in de buurt komen van Rio Diablo zien we weer meer eilandjes en riffen, het is weer opletten geblazen, we halen de zeilen in en gaan het laatste stuk op de motor, dan kunnen we toch wat beter navigeren tussen de eilandjes door.
Het is hier een stuk drukker, lagen we de afgelopen nachten nog alleen en was het pikkedonker, hier zien we veel bootjes, en het dorpje heeft een generator (maakt wel vreselijk veel herrie) en dus ook veel licht 's avonds. We zien zelfs straatverlichting!
We tuffen eerst langs Corozon de Jesus, daar liggen veel boten voor anker, dit dorpje is verbonden met een brug aan Nargana. Daar ligt nog niemand en daar laten wij ons anker vallen. Lekker beschut, weinig golven en het weer is opgeklaard.
De eerste kuna indiaan komt eraan, mango's in de verkoop, hij wacht geduldig tot wij klaar zijn met ankeren en dan begint de onderhandeling. Ik koop er 10 voor 2 US dollars, de munteenheid in Panama is US dollars. Bankautomaten hier op de kuna eilanden hebben we nog niet gezien, dus we hadden op Curacao een voorraadje in geslagen, natuurlijk in kleine eenheden, want van een biljet van 10 US dollar hebben ze geen wisselgeld terug.
De volgende kuna indiaan komt eraan, het is Frederico, een kuna guide. Hij is al 20 jaar gids en heeft muchos recomendatorios. Hij is erg vriendelijk en babbelt honderd uit. Half spaans half Engels, maar we begrijpen elkaar. Hij kan alles regelen wat je maar wilt, afval verbranden, was, boodschappen, tochtjes, huwelijk, kortom wat je maar wilt. We spreken af dat we hem morgen komen opzoeken.

Dinsdag 9 maart 2010: Nargana, San Blas
We blijven nog een dagje liggen hier voor het dorpje Nagarna. Rond de middag gaan we naar de kant, bijbootje het water in, wij in het bijbootje en peddelen maar. We leggen ons bootje aan bij Frederico, al gauw komt Frederico er ook aan. Hij babbelt honderduit (in het Spaans), we mogen een kijkje bij hem binnen nemen in zijn huis (zeg maar hut). Het is een grote rotzooi (in onze ogen), overal hangen doeken en ligt rommel op de grond. Maar er is een televisie en radio! In de ruimte zijn door de doeken andere kleinere ruimtes gemaakt. Achterin de hut is zijn slaap- en woonkamer. Er staat/ligt een groot tweepersoons matras en overal liggen kleren. Het is donker maar toch koel binnen. De keuken is buiten. En achterin aan de waterkant is de wc, een klein hokje op palen boven het water.
We babbelen wat met Frederico en kopen twee armbandjes om Frederico een beetje te steunen. Hij probeert de afval te bestrijden, overal zie je troep om je heen, Frederico heeft een afvaloventje waarin hij het afval. Maar volgens ons wil plastiek niet verbranden, dus wat daar mee gebeurt? Frederico steunt ook een project waarin gehandicapten worden geholpen, zelf heeft hij een gehandicapte dochter.
Het is tijd om verder het dorpje in te lopen, helaas willen de kuna vrouwen ook hier niet op de foto. Er komt een kuna dame naar mij toelopen, ze wijst op haar kralen en zegt "mira en mi casa". We moeten meekomen om de kralen te bekijken, dus wij mee naar binnen. Er wordt een plastic stoeltje aangesleept en daar moet ik op zitten. En dan worden de kralen tentoongesteld. Enkelbanden en armbandjes. Ik denk dat ze niet passen, mijn benen zijn veel dikker dan de hunne. Maar á la, we kopen er toch twee en dan tot mijn verbazing pakt ze mijn arm en wikkelt de kralen om mijn arm. Het blijkt één lang snoer te zijn en deze worden keurig om mijn arm geknoopt, daarna gebeurt hetzelfde met een enkelband. Ook één lange snoer kralen die geknoopt worden om je enkel. Past dus altijd. Het overbodige draad wordt keurig afgebeten met de tanden, een schaar heb je niet nodig.  Prachtig. Ik hou de kralen maar om, want als ik ze eenmaal af heb, heb ik geen idee hou ik ze weer moet knopen. Dus voorlopig loop ik rond als een "kuna-indiaanse".
Nargana en Corozon de Jesus zijn verbonden met een brug, dus we bekijken eerst het ene dorpje en daarna het andere. Het is hier allemaal wat ruimer van opzet dan Ustupu en het lijkt ons ook meer welvarender. Er zijn een aantal winkeltjes, bier en rum is er te koop. Maar dat hebben we niet nodig. Wel kunnen we wat verse groente kopen en brood. We lopen terug naar ons dinghy, er staan twee honden langs de waterkant. Ze kauwen op iets, als we nog eens goed kijken zien we de ingewanden van een of ander beest in het ondiepe water drijven, de honden zitten lekker te sjorren en te kauwen op de darmen! Jakkes.....
We peddelen terug naar onze boot, en daar krijgen we bezoek van Pablo. Pablo komt langs met een vrouw, Nereida genaamd, en een jongetje, hij babbelt honderduit, maar uiteindelijk laat hij ons een aantal mola's zien. Of we een mola willen kopen, ik heb geen idee wat ik er mee moet, maar ja je bent maar een keer in de San Blas. We komen niet uit de onderhandelingen, het gaat niet door.
Het is ondertussen rustig weer, dus we besluiten de actie te doen met de windgever. Frans maakt de installatie klaar en even later ben ik Frans aan het hijsen. Pablo peddelt weer langs en glimlacht goedkeurend.
De windgever komt naar beneden, Frans maakt hem open, een beetje schoon, het lagertje is wat geoxideerd, een uurtje later vlak voor het donker hij ik Frans weer in de mast. De windgever wordt weer gemonteerd en hij doet het. Het lijkt er zo waar op dat nu ook de windhoek goed wordt aangegeven.
Ondertussen komt Pablo weer langs, dit keer met twee jongetjes en een andere dame in zijn ulu. Ze hebben kennelijk geen succes gehad bij de andere boten, want ik kan de mola nu wel kopen voor 15 dollar. Zo gezegd, zo gedaan, Pablo tevreden en wij hebben een mola.

Woensdag 10 maart 2010: Nargana - Morbedup (8 NM)
positie 9.28N 78.42W
San Blas of Kuna Yala, zoals de kuna indianen hun land noemen, laat zich van zijn mooiste kant zien. Strakke blauwe luchten, de zon schijnt volop, weinig golven en helaas ook weinig wind. Alle eilandjes en riffen zijn goed te zien, het is een beetje heiig, in de verte is het vaag.
We hebben het anker opgehaald en varen op de motor verder naar onze volgende bestemming. We gaan naar de Naguargandup Cays, een rif van een mijl of 6 breed. We gaan naar het meest oostelijke puntje, naar Morbedup. De ingang is smal, de diepte meter loopt terug naar 2.8m. Dus we hebben nog 80 centimeter water onder de kiel, maar het gaat goed. Ik sta voorop het puntje, kijken en turend naar de ondiepte, Frans achter het roer en de dieptemeter in de gaten houdend. En zo komen we binnen. Eenmaal achter het eilandje laten we ons anker vallen. Het water is enorm helder. We hoeven niet eens te snorkelen, vanaf de boot kun je zo in het water kijken en de vissen zien.
Maar het is warm, dus we willen graag het water in, snorkel op en plonzen maar. Heerlijk verkoelend. De eilandjes van Naguargandup Cays zijn onbewoond, af en toe komt er een ulu voorbij. Om iets te verkopen.

Donderdag 11 maart 2010: Morbedup - Salardup (5,5NM)
positie 9.30N 78.47W

Na de koffie gaat het anker weer op, we gaan naar de westelijk kant van dit rif. Het weer is wederom prachtig, strakke blauwe lucht, veel zon en helaas geen wind. We varen op de motor, het is een klein stukje, we gaan door het rif, we hebben voor dit kleine stukje 12 waypoint uitgezet en zo bereiken we veilig Salardup. We varen tot redelijk dicht op het strand en dan gaat het anker uit. Plof, we liggen.
Tijd voor een broodje en dan gaat de snorkel weer op, het is warm, we plonzen weer in het water. Overal zien we grote zeesterren op de bodem liggen. Hier is helaas weinig vis.

Vrijdag 12 maart 2010: Salardup - Kalurgirdup (8,2NM)
positie 9.35N 78.41W

Even voor negenen, we worden opgeroepen op de marifoon. Het is de Sal Darago, twee dagen eerder hadden we ook al contact via de marifoon, maar toen konden we elkaar nauwelijks verstaan. We zijn nu binnen marifoon afstand en hebben een prima verbinding. Ze zijn afgelopen woensdag aangekomen op de San Blas, vanaf Aruba en hebben best een ruige overtocht gehad met veel water over de boot heen.
We spreken af dat we elkaar vanavond zien in de Holandesas Cays. Gezellig kunnen we lekker bijkletsen. We zijn nieuwsgierig waarom dit rif Holandesas Cays heet, maar we komen er niet achter. Jammer misschien later. Holandesas Cays is een rif dat zich uitstrekt van west naar oost, ongeveer 6 mijl langs en bestaat uit 21 onbewoonde eilandjes.
Even voor tienen, het anker gaat op, we moeten tussen twee eilandjes door. Ik sta weer voor op de punt, Frans houdt de dieptemeter in de gaat. Het water is erg helder. Bij meer dan tien meter kunnen we de bodem nog zien. We varen over het rif, ik zie koraal en prachtig vissen vanaf het puntje van de boot.
De dieptemeter komt niet onder de 3 meter en zo komen veilig het rif over en dan is het één rechte lijn naar de Holandesas Cays, geen wind dus op de motor. De vislijn gaat uit, we zetten zelfs twee vislijnen uit, in de hoop dat we vandaag wel een visje vangen. Overal om ons heen zien we met grote regelmaat de vissen boven het water springen, maar helaas ze bijten niet. Dus geen vis vanavond.
Twaalf uur, we varen in de geul voor Kalurgirdup, ik sta weer voor op de punt. Dit keer zie ik zelfs een rog onder boot door zwemmen, het is even zoek naar een goed plekje, we willen niet op te diep water, dus we sturen een beetje naar een zandplaat. Op een meter of 5 diepte laten we ons anker vallen. We liggen in het paradijs, het doet ons een beetje denken aan Tobago Cays, maar dan groter en uitgestrekter. Prachtig is het hier, helaas is het daarom ook drukken met behoorlijk wat zeilboten. We plonzen weer het water in, met de snorkel op, dit keer liggen we vlak bij een prachtig rif met veel koraal en veel vissen. We kunnen er geen genoeg van krijgen.
Een uurtje later zien we de Sal Darago aan komen varen. Vlak bij ons laten zij ook het anker vallen. Gezellig, rond vieren komen we bij hun aan boord, een biertje en lekker bijpraten.
Het gaat goed met Jeremy en Kathy, zij zijn net aangekomen in de San Blas en willen de omgeving hier verkennen, wij gaan nu langzamerhand richting Colon, waarschijnlijk nog twee nachtjes hier in de San Blas, dan een stop in Portobello en woensdag komen we aan in Shelter Bay Marina, tenminste dat is nu het plan. Eens kijken of we elkaar kunnen helpen om door het kanaal te komen.

Zaterdag 13 maart 2010: Kalurgirdup, San Blas
We blijven hier een dagje liggen, het is hier zo mooi, dat we nog even van de omgeving willen genieten. En we krijgen daardoor ook tijd om wat klusjes te doen, de dynamo stottert af en toe een beetje, als we de motor starten worden de accu's niet gelijk opgeladen. Iets dergelijks hebben we eerder gehad, waarschijnlijk de koolborstels. Dus Frans haalt de dynamo uit elkaar, ik bak een broodje en werk onze website bij.
En natuurlijk is het tijd voor ontspanning, boekje lezen, zwemmen, snorkelen en een uiltje knappen, want het is erg heet. En dat vreet energie. Om acht uur 's ochtends is het al 30 graden in de schaduw, overdag loopt de temperatuur op tot een graad of 37 en 's avonds koelt het nauwelijks af.

Zondag 14 maart 2010:
Kalurgirdup - Chichime, San Blas (10,89NM)
positie 9.35N 78.52W

Onze laatste etappe in de San Blas, half tien het anker gaat op, we zwaaien ten afscheid naar Jeremy en Kathy en vertrekken. Het is bewolkt, maar er staat een lekker briesje, alle zeilen gaan op. Heerlijk, lekker ontspannend zeilen. De vislijn slepen we ook weer achter ons aan, maar helaas we vangen wier maar geen vis.
Rond de lunchtijd komen we aan bij Chichime, het is even spannend, we moeten via een  opening door het rif. Volgens onze elektronische kaart kun je er niet langs, er is geen opening. Maar onze pilot zegt van wel. We vertrouwen op onze pilot.
Ik sta voor op, Frans achter het roer met een blik op de dieptemeter. Het gaat prima.
We laten ons anker vallen, maar helaas veel koraal en weinig zandbodem. Het anker houdt niet, en nieuwe poging op een andere plek. Ook daar slechte ankergrond, maar uiteindelijk blijft het anker haken achter een stuk koraal. Voor één nacht vinden we het betrouwbaar genoeg, maar het is geen fijne ankerplek. En jammer genoeg beschadigen we zo ook het koraal.
We liggen nog niet, of een vissersbootje komt langszij. Bij hem kopen we een stuk vis, gefileerd en al. En zo staat er toch nog vis op het menu.

Maandag 15 maart 2010:
Chichime, San Blas - Portobello, Panama (45,97NM)
positie 9.33N 79.39W

Zes uur, de wekker gaat. Pfff dat is vroeg, het is net licht geworden, dus we vertrekken. We moeten vandaag een flink stuk afleggen. We zijn niet de enige die bedacht hebben vroeg te vertrekken. Samen met ons vertrekken er nog een vijftal boten.
Het is bewolkt, maar het klaart op en het duurt niet lang of de zon brandt weer op ons bolletje.
Gelukkig staat er een licht briesje, alle zeilen staan op en zo zeilen we naar Portobello. Bijna 50 mijl westelijker.
Het is een ruime baai waar Portobello aan ligt, Christopher Columbus is ons voor geweest, tijdens zijn 4de reis heeft hij deze baai aangedaan. Uit die tijd stammen ook nog de restanten van de forten die aan beide zijden van de baai staan.
Aan het eind is het erg ondiep, maar we scharrelen zover de baai in als we durven. Vier uur, we liggen, tijd voor een biertje en ontspanning. En voor de getallenfreaks vandaag zijn we de 10000 mijl grens gepasseerd, die we afgelegd hebben sinds we zijn vertrokken in mei 2008.

Dinsdag 16 mei 2010: Portobello, Panama
We zijn nog steeds niet ingeklaard in Panama en dat besluiten we vanuit Portobello te doen. We stappen in onze bijboot met motor en gaan naar de kant. De bijboot maken we met de ketting vast aan de kade, hopelijk ligt-ie er nog als we terugkomen.
We horen erg veel verhalen over diefstal in Colon en in Panama, het is niet veilig wordt er gezegd. Iedereen waarschuwt elkaar, zelfs de lokale bevolking waarschuwt ons.
Maar goed, er staan een aantal jongelui op de pier, en zij vertellen dat de bus naar Colon vertrekt tegen de kerk. Om negen uur.
Dat komt mooi uit, het is vijf voor negen, dus lang hoeven we dan niet te wachten. En dat is ook zo. Het zijn prachtige bussen om te zien, het lijken wel vrachtwagens, erg versierd en kleurrijk beschilderd. We stappen in, binnen is de vooruit rijkelijk voorzien van veren, slingers en andere troep. De chauffeur heeft een klein stukje raam waar hij door kijkt. We vroegen ons net af waar de muziek blijft. Nou je wordt op je wenken bediend, de radio gaat aan, volume op vol. Swingen maar.
Het is anderhalf uur rijden naar Colon, we rijden langs de kust. Een mooie rit. Hoe dichter we bij Colon komen, hoe armoediger het wordt. Sloppenwijken, krotten en een hoop afval langs de kant van de weg.
Op een gegeven moment stappen we uit, we nemen een taxi (vanwege de criminaliteit loop je niet in Colon, je neemt overal een taxi naar toe). En de taxi zet ons af voor de havenautoriteiten.
We klaren in, natuurlijk moeten er overal kopiëen van gemaakt worden, deze hebben we niet, maar customs vindt ergens in het gebouw een kopieerapparaat. Dan door naar het volgende loket. Daar krijgen, nou ja kopen, we een cruising permit. We worden doorverwezen naar immigratie. Ook deze dame wil kopieën hebben van onze papieren, maar zij heeft geen kopieer apparaat. Dus wij op zoek, ze geeft een paar adresjes maar zegt "but you do not want to walk there it is a dangerous area". Heel fijn, dat geeft vertrouwen.
Eenmaal buiten vinden we Victor. Of beter gezegd Victor vindt ons, een vriendelijke Panamanian, en hij helpt ons een kopieerwinkeltje te vinden. De meeste winkels hebben hun deuren op slot, je klopt op de deur en van binnenuit wordt de deur ontgrendeld en dan kun je naar binnen. Dat zal wel niet voor de grap zijn.
We bedanken Victor en gaan terug naar de dame van immigratie met onze kopieën. Onze paspoorten worden gestempeld en dat zegt ze "you have to go to immigration to get a visum". Maar we zijn toch bij immigratie? Nee, een andere afdeling, een ander adres. We stappen in de taxi en vinden zo immigratie. En daar kopen we een visum, geldig voor 90 dagen. Alle papierwerk is voor nu gedaan.
We hebben nog een klusje te doen, we moeten op zoek naar Cristonal Marine Repair, we hebben al een tijdje problemen met de generator, temperatuuralarm. Daar moet naar gekeken worden, en het schijnt dat Cristobal Marine Repair het service punt hier in Panama is. Dus weer in een taxi, en zo vinden van het service punt. Ze zijn erg vriendelijk en zodra we in Colon liggen met de boot komen ze bij ons langs. Wordt vervolgd dus.
Nu nog een laatste taxi rit naar het busstation en dan stappen we weer in de bus naar Portobello. Het is druk in de bus, erg druk, mensen moeten staan. Bij het verlaten van de bus wordt er hevig geduwd en getrokken. Er lopen een drietal jongens voorbij onze zitplaats, "hello my friend" zegt de eerste. De tweede kijkt en de derde geeft een ruk aan mijn fotocamera die ik vast had in mijn handen. Ik geef een gil, Frans probeert de gozer te grijpen maar deze wurmt zich naar buiten. Gelukkig had ik de camera goed vast en hebben we alles nog, maar ondanks alle waarschuwingen staan we toch weer even met beide benen op de grond. Welkom in Panama.

Woensdag 17 maart 2010:
Portobello - Colon, Panama (20,5NM)
positie 9.22N 79.57W
Het is acht uur, het anker gaat op en we vertrekken. Er staat een lichte bries, we overwegen nog even de half winder te proberen, maar we zijn lui. Dus zeilen we alleen op de kluiver en kabbelen zo rustig naar Colon. Hoe dichter we bij Colon komen hoe meer schepen we zien, veel grote schepen die wachten op een doorvaart door het kanaal. Er liggen twee grote golfbrekers voor de ingang, we passeren de golfbrekers en roepen de marine op. Hopelijk hebben ze een plekje voor ons. En dat lukt, het is er erg druk, maar we krijgen een plekje, wel op de steiger in aanbouw zonder stroom en water, maar we vinden het prima. De marina is redelijk vol.
We raken aan de praat en natuurlijk wisselt iedereen informatie uit over de passage door het kanaal. We hadden gehoord dat er een goede agent is, genaamd Tito die het een en ander voor je regelt. Maar als we dat aan Russel, de havenmeester vragen, ploft hij bijna uit elkaar. Tito ritselt en regelt van alles bij elkaar, is corrupt volgens Russel en mag niet op het terrein van de marina komen. Later horen we dat Russel waarschijnlijk connecties heeft met een andere agent, Stanley. Dus vandaar zijn reactie.
Tito komt nu in de avond uren op het terrein, als het donker is en als Russel reeds vertrokken is.
We liggen naast een Canadees stel, Bill en Linn, een aardig stel. Zij zijn een dag eerder gekomen dan wij en hebben dus al wat administratie gedaan. Dus we krijgen informatie uit eerste hand. Helaas horen we ook dat er een staking gaande is, de advisors (een soort pilot die je aan boord krijgt als je door het kanaal gaat) willen maar geld, als gevolg daarvan gaat er momenteel geen enkel jacht door het kanaal. Sommige liggen hier al bijna twee weken te wachten. Afwachten dus maar, wanneer de staking voorbij is. 's Avonds maken we kennis met Tito, het lijkt een goede vent. We maken slechts gedeeltelijk gebruik van zijn diensten, omdat we de administratie al voor een groot deel zelf hebben gedaan.
We besluiten om bij hem de lijnen en de stootwillen (dit zijn autobanden gewikkeld in plastic) te huren. En we huren één linehandler in. Je hebt er vier nodig om door het kanaal te gaan, we hopen dat Jeremy en Kathy hier binnenkort ook zijn en dan gaan zij ons helpen als linehandler. En anders huren we er nog een paar in. Morgen maar weer eens naar de stad, om de administratie voor de canal transit te regelen.

Donderdag 18 maart 2010: Colon, Panama
Elke ochtend gaat er vanaf deze marina (shelter bay marina) een pendel dienst naar de stad, vertrek 8 uur. Dus wij zijn present. Het is lekker druk, er wordt veel gebruik gemaakt van de pendel dienst.  Shelter bay marina ligt aan de west zijde van het kanaal, Colon ligt aan de oost zijde. Shelter bay marina is ooit een militaire basis geweest, gesticht in 1920. En bedoelt ter bescherming van het kanaal.
Met de bus passeren we de sluizen en we kunnen een eerste blik werpen op de sluizen. Ze zijn groot, maar toch niet groot genoeg. Er gaat net een groot container schip naar binnen, en die past er maar net in. Sleepboten duwen het container schip in de juiste positie en heel langzaam schuift de boot in de sluis.
Even verderop is flink gekapt, er wordt ruimte gemaakt voor een nieuwe sluizencomplex voor nog grotere schepen.
We worden gedropt bij een grote winkelcentrum en daar zien we Kike, het maatje van Tito dat gisteren bij ons aan boord zat. Samen met twee andere cruisers, Joan en Dave (Australiërs) gaan we naar het kantoor van de admeasurer. Om een afspraak te maken. De admeasurer moet bij je boot langskomen om deze op te meten (je betaalt naar de grootte van je schip en ze meten lengte overalles, dus davids, boegspriet, vlaggestok, alles telt mee!) en te kijken of je boot voldoet aan alle voorwaarden. De dame vertelt ons dat de admeasures zaterdag bij ons langs komt om de boot te meten en te checken.
Na vijf minuten staan we weer buiten, dan naar de bank om informatie op te halen over hoe we kunnen betalen, en uiteindelijk komen we weer terug bij het winkelcentrum. Er is nog tijd over voor boodschappen en een bakkie koffie.
We hebben weer een hoop gedaan vandaag, wordt vervolgd dus.

Vrijdag 19 maart 2010: Colon, Panama
Zeven uur gaat de wekker, ik sta om 8 uur present bij de bus. Weer een ritje naar de stad, naar de supermarkt. Afgeladen kom ik weer terug.
Frans blijft aan boord, er zijn wat dingetjes te doen. De generator moet hersteld worden, vandaag komt Cristobal marine repair langs. Ze hebben contact gehad met Fischer Panda, de invoer van het koelwater is te lang en dat moet ingekort worden. Nu is het nog onderhandelen met Fischer Panda of het valt onder garantie.
Ook de toiletmotor moet hersteld worden, hetzelfde bedrijf Cristobal marine repair, draait een as voor onze toilet motor, en dan kan Frans hopelijk de nieuwe motor installeren.
Goede sanitair is een eis voor de canal transit.
De watermaker moet gespoeld worden, kortom Frans is de gehele ochtend lekker bezig.
's Middags is het tijd om te ontspannen, het is warm dus we plonzen lekker in het zwembad om af te koelen.

Zaterdag 20 maart 2010: Colon, Panama
Vandaag worden we gemeten, we bellen om half negen. Twaalf uur is de admeasurer er, horen we. We wachten en wachten, maar alles wat komt geen admeasurer. Ondertussen brengen we onze tijd vlijtig door, we poetsen al het roestvrij staal. Onze lady glimt fantastisch.
Het blijkt dat er teveel boten zijn vandaag, om te meten. Helaas we komen nog niet aan de beurt.
Aan het eind van de middag nog maar eens kontakt met de administratie, of we morgenochtend om 7 uur willen bellen.

Zondag 21 maart 2010: Colon, Panama
Zeven uur, de wekker gaat af. Eerste actie is bellen met de kanaal autoriteiten. Vandaag worden we zeker gemeten is het antwoord, maar de admeasurers vertrekken pas om 9 uur. Geduld hebben dus.
Als er om twaalf uur nog steeds niemand is gesignaleerd, bellen we maar weer eens. Ja we worden vandaag nog steeds gemeten, is het antwoord.
En ja om half drie wordt er geklopt. De admeasurer. We zijn de laatste vandaag en hij is het een beetje zat. Hij is erg vriendelijk maar maakt zich er gemakkelijk vanaf. De meetlint komt er bij, er wordt een beetje met de Franse slag gemeten, maar we blijven binnen de 50 ft. Onder de 50 ft betaal je 609 US dollar plus een borg van 891 US dollar, ben je langer dan 50 ft, dan betaal je gelijk 250 US dollar meer. Morgen gaan we naar de bank om te betalen.
Er wordt van alles gevraagd en het belangrijkste is dat we de transit advisor, die bij je aan boord komt, goed verzorgen. Hij moet in de schaduw zitten, er moeten goede sanitaire voorzieningen zijn, hij moet goed voorzien worden van eten en drinken, we zijn geen Hilton Hotel.....

Maandag 22 maart 2010: Colon, Panama
En het is weer zeven uur als de wekker gaat, vandaag is de betaaldag. We stappen uit bij de bank, en 5 minuten later gaan we 1500 US dollar armer naar buiten.
Tijd om nog wat boodschappen te doen, rond twaalf uur zijn we terug in de marina. En nu is het wachten op Robert, hij brengt de nieuwe as voor de toiletmotor. Helaas Robert verschijnt niet, we bellen, morgen komt-ie langs. Nou hopen dan maar, want de tijd begint een beetje te dringen.
Woensdag en donderdag varen wij mee als line handlers aan boord van de Canik, van Bill en Linn, het Canadese stel. Als we 's avonds bellen naar de kanaal autoriteiten horen we dat wij gepland staan voor komende zaterdag voor de canal transit. En als alles goed gaat zijn we zondag dus aan de pacific zijde. Spannend hoor. Je kunt ons via de webcam volgen, klik hier. Er staan een aantal webcams opgesteld langs het kanaal, grootste kans is dat je ons ziet bij Miraflores locks, die we zondag passeren zo rond 12 uur lokale tijd. In Nederland is het dan 7 uur later.
Dus dan hebben we alleen vrijdag nog maar voor de laatste voorbereidingen en reparaties.
We zullen wel zien....alles zal wel los lopen.

Dinsdag 23 maart 2010: Colon, Panama
De dag van de toilet, Robert belooft het asje 's ochtends te brengen. Helaas, Robert komt wel langs maar zonder as. Er zijn wat problemen, maar vanmiddag om vier uur hebben we de as zeker. Frans doet intussen alle voorbereidingen, zodat zodra de as er is het toilet weer in elkaar gezet kan worden. Het wordt vier uur, vijf uur, zes uur, nog steeds geen Robert. Nog maar een keer bellen, we komen zeker vanavond nog langs met Robert. Om 9 uur geven we het op, vandaag geen as. Morgen een nieuwe dag.
De planning van de Canik (van Bill en Lynn) vertraagd ook, ze gaan niet woensdag maar donderdag door het kanaal. Helaas is dat voor ons te laat, wij staan gepland op zaterdag en willen vrijdag uitklaren, dus we gaan geen ervaring opdoen als line handlers.

Woensdag 24 maart 2010: Colon, Panama
Een nieuwe dag, een nieuwe kans. En ja hoor, in de loop van de ochtend komt Robert langs, met het asje! Gelukkig, kunnen we eindelijk het toilet weer in elkaar zetten. Aan het eind van de dag is het toilet weer gereed en beschikbaar.
Met onze generator verloopt het minder voorspoedig. Robert geeft aan dat we zelf met onze vriend Richard van Dockyard Eletrics in Trinidad contact moeten opnemen. Vreemd vinden wij, het is Fischer Panda en het is garantie dus zij zouden dat moeten afhandelen. Nu lijkt het erop dat we in een discussie gaan komen Fischer Panda en haar dealers. Maar goed, we gaan aan het emailen.
En we blijven trouw elke dag Tito bellen. Tito is degene waar we lijnen en autobanden (als stootwillen) hebben gehuurd. En elke dag belooft hij dat hij ze brengt, en elke dag gebeurt er niets. Dus aan het eind van de dag bellen we weer trouw. Tito neemt op en zegt tegen mij "hello darling, don't worry" en dat moet ik dan ook maar niet doen.

Donderdag 25 maart 2010: Colon, Panama
Het toilet is klaar, de achterhut is gereed, wasjes gedraaid, Jeremy en Kathy van de Sal Darago zijn gearriveerd en gaan ons helpen om door het kanaal te komen, kortom wij zijn er gereed voor.
Afwachten dus, en ontspannen.

Vrijdag 26 maart 2010: Colon, Panama
Vandaag gaan we uitklaren, dus met de bus van 8 uur gaan we naar Colon. We treffen het niet als we bij customs aan komen, het is er druk maar yachties, dus we zijn even zoet. Eerst moeten we naar de dame van de cruising permit, daar moeten formulieren ingevuld worden en krijgen we een papier terug. Geen idee waarvoor, maar er moet betaald worden, 8 dollar 20. Dan naar een volgende dame in de volgende kamer, daar betalen we 1,50 dollar en deze dame schrijft een papiertje uit  waarmee we dan het uitklarings document kunnen laten maken. Op naar de volgende kamer, customs, de gegevens worden weer opnieuw overgeschreven op een derde formulier en dat is onze uitklaring. Dit keer hoeven we niets te betalen. We bellen nog even met de kanaal autoriteiten, helaas planning is gewijzigd, We gaan niet zaterdag, maar zondag door het kanaal. Een dagje in de vertraging dus.
We ontmoeten Tito bij customs, we herinneren hem er nog maar even aan, we hebben nog geen lijnen en geen autobanden. En een fumigation certificate (een soort verklaring dat je boot ongedierte vrij is) hebben we ook nog. "Don't worry darling, I'll come tonight", is het antwoord van Tito.
Vierde stap in het proces, op naar immigratie. Onze paspoorten worden gestempeld, kopieen van paspoorten, scheepspapieren en de uitklaringen geven we wederom af. Alle kopieen hebben ze al, maar ze willen nieuwe. Tjee, wat een papierwinkel, volgens mij puilen de kasten uit.
Drie uur later zijn we klaar en we zijn net op tijd terug bij de bus om naar Shelter Bay Marine te gaan.
Het is donker, en wij zien we daar op de steiger? Juist het is Tito, we hebben 's middags het fumigation certificate ontvangen, natuurlijk was het onjuist ingevuld, maar dat gaat Tito nu persoonlijk herstellen. De tipex gaat erover en vijf seconden later is onze nationaliteit veranderd van Canadees in Hollands. Hoezo officiele instanties? Alles kun je langs illegale weg organiseren.
Nu nog de lijnen en de autobanden. Tja die heeft hij wel mee, maar zijn eigenlijk bedoeld voor een andere boot. Nou ja daar trof hij toch niemand aan boord, dus we krijgen deze dan maar. Waarschijnlijk wacht er nu een andere yachtie tevergeefs op zijn lijnen en autobanden.
En de generator? Nou wat we verwachten is gebeurd, we zitten in een discussie tussen Fischer Panda en Dockyard Eletrics in Trinidad. Omdat we niet echt vriendjes waren met Richard van Dockyard Electrics probeert die ons een pootje te lichten. Hij doet alle mogelijke moeite om ons niet helpen. Maar goed, wij geven de moed niet op. Vasthoudend blijven we emailen en alles weerleggen en uitleggen wat aangedragen wordt. Wordt vervolgd dus.

Zaterdag 27 maart 2010: Colon, Panama
De laatste rit naar Colon. Frans blijft aan boord en doet de laatste voorbereidingen, het dek wordt ontdaan van alle toeters en bellen (zoals reddingslijnen, vismolen, kortom alles waar landvasten achter kunnen blijven haken), en de banden worden opgehanden.
Ik ga voor de laatste proviandering naar de supermarkt met de shuttle bus. Eerst nog maar even bellen naar de kanaal autoriteiten, we staan nog steeds gepland voor morgen, om half vijf moeten we op de ankerplaats zijn, waar de advisor (een pilot voor de plezierjachten aan boord komt). Goed nieuws dus.
Tijd om te shoppen, met drie volle boodschappentassen kom ik weer terug aan boord, aan boord ruikt het ondertussen lekker naar alle verse spullen (ananas en ander vers fruit) en verse broodjes. Wij zijn er klaar voor.

Zondag 28 maart 2010:
Colon - Gatun Lakes (8,5 NM)
positie 9.15N 79.54W

De ochtend is voor de ontspanning, skypen, internetten en koffie drinken in het restaurantje. Om twaalf is komt Alfonso eraan, onze ingehuurde linehandler. Als ik hem een hand geef, voelt dat een beetje vreemd aan, ik kijk naar zijn handen, zijn linkerhand bestaat uit alleen een duim en een pink, zijn rechterhand is een duim en wijsvinger! Ik vraag wat er met hem gebeurt is, het blijkt dat hij zo geboren is, maar hij stelt ons gerust, hij is prima in staat om te helpen. En dat blijkt, hij is erg handig met zijn beperkte handen.
Om twee uur stappen Jeremy en Kathy aan boord, we gooien los en vertrekken. Bij het losgooien vergeten we één lijn, gelukkig springt de buurman bij en zonder brokken varen we weg.
We roepen de canal autoriteiten op en melden dat we op weg zijn naar de flats. De flats is de plaats waar de boten zich verzamelen en waar de advisor (een soort pilot voor de kleine boten) aan boord komt. Het komt allemaal prima uit, we dobberen daar een 20 minuten en dan komt de adivsor eraan, Francesco. We kunnen gelijk naar de Gatun sluizen. Vlak voordat we naar binnen gaan worden we 'vastgeknoopt' aan de Hydra en een catamaran. De catamaran in het midden, Hydra aan bakboord en wij aan stuurboord. En zo gaan we naar binnen, rond vier uur. Het feest kan beginnen.
Het gaat allemaal erg soepel. De 'waljongens' gooien het aapje naar onze boot met daaraan een hulplijn. Een aapje is een ronde knoop met daarin een stok lood, waaraan een hulplijn geknoopt is. Je knoopt dan je landvast daaraan vast en de 'waljongen' haalt zo de landvast naar de kant. We zitten in de sluis vlak achter (ongeveer 150 meter) een groot containerschip, maar hebben gelukkig geen last van zijn schroefwater. Anderhalf uur later hebben we de drie sluizen gehad, eenmaal buiten de sluizen worden we weer losgeknoopt, en gaan we naar de moorings die in de Gatun lake liggen. Daar maken we ons aan vast, het is nog licht. Dat is wel fijn en zo kunnen we nog een beetje nagenieten en de omgeving zien. We drinken een biertje en eten lekker in de kuip. Tegen acht uur zien we de tweede lichting zeilboten aankomen, een catamaran en twee grotere tweemasters.
We duiken vroeg in ons bedje, want morgen om zes uur gaan we weer verder.

Maandag 29 maart 2010:
Gatun Lakes - Balbao, Panama City (33,3 NM)
positie 8.56N 79.33W

Half zes de wekker gaat. We zijn nog maar net wakker en rommelen nog wat of Frans ziet de pilot boot al aankomen. Fernando wordt bij ons aan boord gezet, onze advisor voor vandaag. Een echte praatjesmaker, hij vertelt honderduit. Als eerste zegent hij ons ontbijt. Nou dat moet dus helemaal goed komen vandaag.
Het is een prachtige omgeving, af en toe zien we nog boomtoppen uit het water steken, en het is ruim 20 meter diep. Bomen die onder water geraakt zijn sinds het meer is volgelopen.
We worden om 11.45 uur verwacht bij de Piedro Locks, 28 mijl verderop. Na een tijdje horen we dat het veranderd is in 10.45 uur, en weer een uurtje later, melden de autoriteiten aan Fernando dat we er om 10.10 uur moeten zien. Pfff, de motor staat al behoorlijk te stampen en draait behoorlijk wat toeren. De temperatuur loopt op, dus veel meer kunnen we niet van haar vergen. De lady stampt met 6,5 knopen door het water, onze normale snelheid op de motor is 5!
Maar goed we halen het zonder brokken, we worden vastgeknoopt aan de Hydra, en de andere vier boten zijn ook twee aan twee vastgeknoopt. Zelfde procedure als gisteren, de 'waljongens' gooienn het aapje, wij knopen de landvasten eraan vast, en de waljongens lopen mee van sluis naar sluis. We gaan alleen dit keer naar beneden, ongeveer een 30 meter.
Na de Piedro sluis, een klein stukje varen (ongeveer 1 mijl), we blijven vastgebonden aan de Hydra. En dan de Miraflores sluizen, 2 stuks. We zwaaien naar de webcam, en wat blijkt, jullie hebben ons gezien!
Rond enen varen we op de Pacific, wat een mijlpaal. Een bijzondere ervaring, we genieten enorm. We vinden wel dat het schutten enorm overtrokken wordt, het valt allemaal enorm mee. Dus vooral genieten is het devies.
De pilot boot komt langs en pikt Fernando op, en wij meren even later af bij de Balboa Yacht club, daar stappen Jeremy en Kathy en Alfonso van boord. Het is een beetje een abrupt afscheid, want je kunt hier niet blijven liggen. Autobanden en lijnen en de mensen van boord en dan hup weer weg.
Maar ja we ontmoeten Jeremy en Kathy wel weer ergens op de Pacific.

Dinsdag 30 maart 2010: Balbao, Panama City
We blijven vandaag lekker een dagje aan boord. Na alle drukte aan boord, zes man aan boord, is het toch weer fijn om met zijn tweeën te zijn. We luieren wat, lezen een boekje, draaien een wasje, en relaxen vooral. Morgen maar eens naar de kant.
Het waait lekker op de ankerplek, een lekker verkoelend fris briesje, we horen dat wanneer je eenmaal een stukje verder bent, de wind helemaal op is. Er is erg weinig wind voorspelt, dus dat worden een lange 800 mijl naar de Galapagos.
Waar we erg aan moeten wennen is het tij verschil. Er is hier een verschil van ruim 5 meter tussen HW en LW. Aan de andere kant is dat niet meer dan een meter, dus je moet hier goed opletten waar je je anker neergooit.

Woensdag 31 maart 2010: Balbao, Panama City
Er gaat hier continu een watertaxi op en neer naar de kant. We kunnen dus de bijboot op het dek laten en met watertaxi gaan we naar de kant. We melden ons bij het havenkantoor en daarna gaan we de stad in. Het is weer wennen, alles is nieuw. Waar vinden we de scheepswinkel? Waar vinden we de supermarkt? Hoe zit het met de bussen? Kortom hetzelfde uitzoekwerk als altijd.
We lopen eerst naar Islamorada, een winkel waar ze navigatie kaarten hebben. Het is een beetje een gepuzzel, ze hebben niet alle kaarten die we hebben, maar we komen er redelijk uit. We hebben alle 'overzeilers', zoals wij die noemen tot aan Australie. Alleen van het gebied 170 West tot 170 Oost hebben we niets kunnen vinden. Nou ja we kopieren wel iets van andere zeilers onderweg. Voorlopg kunnen we vooruit tot aan Tonga!
Als buiten lopen op straat komen we twee andere zeilers tegen. Wie zouden dat zijn? Blijken het Dirk en Anneke van de Narid te zijn! We hebben ze voor het laatst gezien op de Kaap Verden, er wordt gezoend en driftig gekletst. Ze gaan komende vrijdag waarschijnlijk richting Galapagos, we moeten elkaar onderweg naar maar eens ontmoeten en dan kunnen we gemoedelijk bijkletsen.
We gaan pinnen, helaas wel gepind maar geen geld. 's Avonds blijkt dat het wel van onze rekening afgeschreven. We balen enorm!
Op zoek naar een volgende scheepswinkel, we hebben een afsluiter nodig. We zijn het lopen beu, we houden een taxi aan, Aura zit achter het stuur een vriendelijke dame. De scheepswinkel heeft het niet, maar misschien Novey in de grote mall Albrook. Aura weet waar dat is. Novey is een soort grote gamma, en daar slagen we. Nog maar eens proberen te pinnen, dit keer lukt het wel. Gelukkig maar.
En om een uur of vier zijn we weer terug aan boord. Eerste deel van de boodschappenaktie is geslaagd.
Klik hier voor complete foto album maart 2010
Klik op de foto's voor meer
Onze eerste kennismaking met de San Blas
Kinderen van Ustupu
In de bus van Colon naar Portobello
Snorkelen in de Holandes Cays
Voor anker in Salardup
Sieraden passen in Nargana
Een ulu in San Blas
Schepen wachten tot ze door het panama kanaal kunnen
We worden gemeten!
De pendelbus
De autobanden en lijnen zijn er!
Instructies van de advisor in het kanaal
Frans aan het roer in het panama kanaal