Maandag 3 november 2014: Richards Bay

Hieperdepier. Ik ben jarig! Alweer een jaar ouder. Het gaat maar door. Ik vier mijn verjaardag wel op de vreemdste plekken. Dacht ik nog even dat wordt dit keer een verjaardag op zee, maar nee we krijgen op tijd weer land onder onze voeten.

We nemen de taxi naar de Boardway walk. Een groot winkelcomplex, 3 bij 3 kilometer groot. De overgang met het arme Madagaskar is ons te groot. We moeten enorm wennen aan de overvloed en drukte. Bij elke geldautomaat staat een potige vent met een mitrailleur in de handen.

In de marina liggen we naast een motorboot, die elke dag een paar keer uitvaart naar de grote cargo schepen die hier voor de kust voor anker liggen. Ze vervoeren de bewakers. Stevige potige kerels, met koffer vol met wapens, worden vervoerd. De cargo schepen krijgen hier bewaking aan boord ter bescherming tegen de piraterij op de Indische Oceaan.

’s Avonds vier ik mijn verjaardag op zijn Zuid Afrikaans met een braai. Bij de jachtclub is elke maandag avond braai, do-it-your-self. Je moet zelf je eten meebrengen, maar je mag gebruik maken van de braai faciliteiten. Wij noemen de braai een BBQ. Het is gezellig met zeilers en gelijkgestemden onder  elkaar.

Dinsdag 4 november 2014: Richards Bay

Zo het eerste avontuur zit er alweer op. We lijken een abonnement te hebben op afgebroken steigers. Het begint te waaien, en te onweren. Maar we liggen veilig aan de steiger in een marina. De wind loeit door de masten. En dan opeens, bang! De bevestiging van de vingersteiger breekt deels af. Hebben wij weer. Gelukkig zijn er zeilers die meehelpen. EN met wat extra handen brengen we lange lijnen uit naar de volgende steiger. Dat moet voldoende zijn om de nacht door te komen.

Woensdag 5 november 2014: Richards Bay

Frans meldt dat onze steiger aanhechting deels afgebroken is. En eerlijk-is-eerlijk, het wordt direct opgepakt. De hele ochtend zijn ze bezig, het waait hard. Maar met vereende krachten lukt het om de boel weer te repareren. Gelukkig we liggen weer degelijk vast. De gehele marina kan trouwens wel een onderhoudsbeurt gebruiken. Het lijkt erop dat er pas aan onderhoud gedaan wordt als iets echt stuk gaat.

De middag vult zich met klussen. Dat zijn we so-wie-so van plan , onderweg hebben we vaak tegen elkaar gezegd “dat doen we in Zuid Afrika”. Dus de kluslijst was aardig lang geworden. We gaan hard aan de slag tot eind volgende week, en dan gaan we op safari. Op vakantie.

Donderdag 6 november 2014: Richards Bay

We blijven vandaag aan boord,  er zijn allerlei klussen en kleine dingen te doen. We moeten er ons bij neerleggen, de kluslijst zal niets afgehandeld zijn voordat we naar Nederland vertrekken. We zijn tijden zoek met het uitzoeken waar we de spullen kunnen kopen die we nodig hebben.  Filters voor de watermaker, gasveren voor de kaartentafel, nieuwe vulpatronen voor de reddingsvesten, nieuwe batterij voor de epirb, reparatie van de AIS, kit, een slagschroevendraaier, …. het klinkt zo simpel,  als je de weg maar weet.

Vrijdag 7 november 2014: Richards Bay

We hebben maandag genoten van de braai, en elke vrijdag is er een braai op de zulu yacht club. Daar gaan we gewoon nog een keertje van genieten. We wandelen naar de zulu yacht club, het is gezellig druk. Alle zeilers van de small craft harbour (waar wij liggen) en de zulu yacht club komen hier bij elkaar.  Gezellig tafelen, een biertje, en stoere verhalen uitwisselen. Het visserslatijn vindt veelvuldig plaats, een stevige wind wordt algauw een storm…

Zaterdag 8 november 2014: Richards Bay

We treffen de Kind of Blue, Dick en Anita weer hier in Richards Bay. Zij zijn een paar dagen voor ons aangekomen. Het is een gezellig weerzien, en Dick en Anita nemen ons mee in de auto naar het winkelcentrum . We doen de boodschappen, en vinden hier zowaar de gasveren. Weer een vink op de kluslijst.

In de tussentijd hebben we onze rondreis ook georganiseerd, de auto is geboekt, de overnachten in de wildparken zijn geboekt, en we hebben de route uitgestippeld. Woensdag 12 november is het zover, dan gaan we vertrekken voor een paar weken. Door alle enthousiaste verhalen van andere zeilers hebben we erg veel zin in onze rondreis. Kamperen tussen brullende leeuwen….

Zondag 9 november 2014: Richards Bay

Het waait hard, maar gelukkig is onze steiger goed gerepareerd. We brengen nog een extra lijn uit, de lady ligt zo goed en stevig vast. Het weer is ’s ochtends nog prima, een heerlij k zonnetje. Eigenlijk is het best warm. We drinken een bakkie koffie bij de La Luna en nemen afscheid, Etienne en Denise vertrokken morgen voor een paar weken naar Nederland.  We mogen hun tent lenen voor onze rondreis, dat wordt toch kamperen tussen de brullende leeuwen….

’s Middags wordt het bewolkt, regen, en wind. Het weer kan snel veranderen hier. Volgens onze buurman moeten we goed de barometer in de gaten houden. En ja hoor, de barometer stort in, de volgende morgen is de barometer echter niet zo snel weer omhoog geklommen.

Maandag 10 november 2014: Richards Bay

We maken kennis met Hebron. Hebron is een manusje-van-alles. Hij werkt al 20 jaar hier in de haven. Per dag vraagt hier 200R (ongeveer 15 euro). We huren Hebron in voor een dag, alle roestvrij staal moet gepoetst worden. Hebron komt rond lunchtijd. “Did you have lunch?”, vraag ik aan Hebron. “No, ma’am”, antwoord Hebron. Een broodje mee eten kan altijd, we hebben echter koude zuurkoolstamppot op onze broodje. Eerst maar eens laten proeven. Maar Hebron lust alles. Een glaasje mangosap is ook best wel lekker. Voordat ik het weet verdwijnt de rest van het pak in zijn rugzak. Zijn vrouw en kinderen vinden dat ook wel lekker.

Als we ’s middags aan de thee zitten met een koekje moet ik de zak met koekjes redden. Want voordat ik het weet zien we de bodem. Hebron zegt “there are nice, you need to save some of them for tomorrow with the coffee”

Dinsdag 11 november 2014: Richards Bay

Half acht, knock, knock. Het is Hebron, hij is vroeg. “I always start with coffee”,  zegt Hebron. En we zijn wel zo goed, Frans zet koffie. Je raadt het al, Hebron heeft ook nog ontbeten, en ontbijt vrolijk met ons mee. Het is even omschakelen. Maar Hebron is een prima vriendelijke vent.  Hij is Zulu, heeft echter maar één vrouw,. Waarschijnlijk kan hij zich niet meer vrouwen veroorloven. Eén vrouw kost 11 koeien. Hij babbelt en verteld honderd-uit. If you love a woman, but she does not like you, she will throw a bucket full of water on top of you”, zegt hij met een brede smile. Kijk dat vind ik nou een geode locale traditie. ”Ik niet”, zegt Frans. Naast klusjesman in de haven, heeft hij een kleine boerderij, met slechts 4 koeien. We spreken af met Hebron dat hij tijdens onze afwezigheid de boot schoon houdt en er een oogje op houdt.

Woensdag 12 november 2014: Richards Bay - Hluhluwe Game Park, Hilltop camp,

afgelegd 140 km (pos 28.04.94S 032.02.65E)

We gaan onze auto voor de komende vier weken ophalen. Met de taxi gaat het naar het vliegveld, daar melden we ons bij de balie, we vullen alle noodzakelijke papieren in en krijgen de sleutel. We zijn de trotse eigenaar van een fiat 500, kleur rood! Echt knalrood. Een lekkere schutkleur om naar wild te speuren! Maar het is een heerlijk autootje, echt een mini-autootje, maar er zit nog een verbazingwekkende hoeveelheid ruimte in.

Als we alle spullen die we mee willen hebben in ons rode monster hebben geladen is de auto toch echt wel tjokvol. Half twaalf, we nemen afscheid van Dick en Anita (van de Kind of Blue) en daar gaan we dan. Eerste doel van onze rondreis is Hluhluwe Game Park Samen met imFolozi Game Park (en deze twee parken grenzen aan elkaar vast) het oudste park van Zuid Afrika, Het is een wildreservaat sinds 1895 en 96000ha groot. Het is op twee uur rijden van Richards Bay en we wanen ons in een totaal andere wereld.

Direct bij de ingang zien we de eerste wilde dieren, olifanten. Grote Afrikaanse olifanten. Spannend! We rijden door het noordelijke deel van het pad, olifanten, baboons, neushoorn, buffels, herten, zebra’s, giraffes, impala’s, nyala’s, het hele dierenrijk komt voorbij. En niet ver weg, nee heel dicht bij. Direct naast de auto. We zien veel jonge dieren, het is hier voorjaar en dat merk je gaat. De tijd gaat veel te snel, en voordat we het weten moeten we naar Hilltop camp, waar we een rondavel hebben geboekt. Een ronde hut. We mogen hier van zonsopgang tot zonsondergang rijden. Daarna moet je ‘op je kamer’ zijn. Natuurlijk is er bij elke rondavel mogelijkheid om te braaien, en dat kunnen we niet laten. Frans stookt gauw een vuurtje en even later liggen de struisvogelbiefstukken lekker te bakken. Op de achtergrond de geluiden van de wilde dieren, en in de struiken zien we herten. Gelukkig is dit kamp omheind met hek en schrikdraad, dus de gevaarlijke dieren blijven wel op afstand.

Donderdag 13 november 2014: Hilltop camp, afgelegd 130km

We willen zoveel mogelijk zien, dus om even na vieren staan we op. Het is hier vroeg licht. We hebben een ochtendtrip geboekt, een jeepsafari. Samen met een gids en nog vier toeristen (Duitsers) gaan we met een jeep op pad, drie uur rondtoeren. En weer trekt het dierenrijk voorbij. Dit keer zien we zelfs leeuwen, één mannetje, twee wijfjes en een jong. We kunnen er niet genoeg van krijgen.

Rond acht uur zijn we terug, tijd om te ontbijten. We zitten lekker te smikkelen aan de ontbijttafel en ondertussen trekken de buffels aan ons voorbij. Het echte out of africa gevoel.

Na het ontbijt gaan we weer zelf op pad. We stappen in ons rode monstertje en gaan nu naar het zuidelijk deel van het park. Dit deel is minder bebost en meer open grasland. De leeuwen zien we dit keer niet, maar alle andere dieren komen we wel weer tegen.

Onderweg mag je op bepaalde plaatsen uit de auto, om te picknicken. En dat doen we. Wel blijft het opletten, regelmatig kijk ik eens achterom, komt daar al iets uit de bossen?

Op de terugweg naar onze accommodatie steekt een grote groep buffels, ik denk wel een stuk of 100, de weg over. Nou we wachten wel even, de buffel is sterker dan onze auto. De buffel is trouwens één van de gevaarlijkste dieren, elk ander groot deel geeft aan als-ie verstoord is, kwaad is of je wilt aanvallen. De buffel niet, onverwachts kan-ie je aanvallen, en in tegenstelling tot de andere dieren, kan de buffel ook goed zien. Tja en als je dan een rode auto hebt…

Na een kwartier zijn alle buffels overgestoken, grazen weer lekker, en is voor ons de kust veilig, we gaan terug naar Hilltop.

Vrijdag 14 november 2014: Hilltop camp - Sugarloaf camp (St. Lucia),

afgelegd 140 km (pos 28.38.324S 32.41.952E)

Half zes, de wekker gaat weer af. Dit keer hebben we geen trip met een gids geboekt, we gaan zelf. We dalen af naar de rivier, de River Hluhluwe. We kunnen een heel eind rijden, passeren de rivier een paar keer, maar op een gegeven moment wordt de onverharde weg te slecht. We moeten omkeren. Op de heenreis passeren we twee enorme grote olifanten.

Frans vraagt “denk je dat twee olifanten nog in de buurt zijn?”. We rijden de bocht om, en wat komt daar aan? Precies die twee enorme grote olifanten. Wat doen we nu? We kijken elkaar eens aan. Schudden ons hoofd, precies. We keren onze auto en gaan terug. Die olifanten zijn toch wel heel erg groot, en wij zijn erg klein. De olifanten blijven rustig door wandelen op de weg. Richting ons. Telkens hier en daar gras grazen. Ze gaan onverstoorbaar door. Als ze te dicht bij komen, gaan we weer een stuk verder terug. De adrenaline gaat omhoog. Gisteren dachten we nog, het valt wel mee. Zo gevaarlijk kan het toch niet zijn?

Na een klein half uur besluiten de grote olifanten toch maar de weg te verlaten, het gras en kleine boompjes verderop zijn toch smakelijker. We keren de auto, en passeren ze snel. Pfff, we een avontuur! Het is tijd voor ontbijt, en een kop koffie. Tijd om even bij te komen.

Dan pakken we de spullen in, en maken ons op voor een laatste trip door het park. We rijden langzamerhand richting de noordelijk uitgang. Onderweg genieten van al het schoon om ons heen. Boven op een heuvel is het tijd voor een kop koffie, aan de andere kant van de vallei, zijn we een grote groep olifanten. Dit keer wel 50 stuks. Gelukkig nu ver weg, te ver weg om de weg te blokkeren.

En dan verlaten we het park, jammer.

Het is tijd om verder te gaan. We gaan naar het dorp Hluhluwe, en vandaar naar St. Lucia. Volgens dek aart hebben we een mooie rustige weg uitgezocht. Het blijkt een onverharde weg te zijn. Waarschijnlijk de doorgaande route voordat de grote weg is aangelegd. Links en rechts zien we dorpen, de behuizing is schamel. Af en toe komen we een school tegen, maar ook die zien er arm uit. Veel achterstallig onderhoud. De ramen zijn stuk. Schooljeugd loopt in uniform langs de kant van de weg.

Naast de weg is een enkel spoorlijn. Op het spoor is het lekker druk met mensen. Veel mensen zijn bezig met het nationale tijdverdrijf. Zitten en wachten. Of zitten en niets doen.

We komen uiteindelijk terecht bij weer een natuurpark, iSimangaliso Wetland. En groot nat en moerassig natuurgebied. Een delta, met veel water, rivieren en meertjes. En heel veel duinen. Ooit was er hier een doorgang naar open zee. Nu is dat dicht, en zijn er duinen ontstaan van 20 meter hoog. Dit gebied staat bekend om zijn nijlpaarden.

Zodra we naar binnen rijden zien we wildebeesten en zebra’s. Even later komen we bij een poel terecht. Wat ligt daar? Rotsen midden in het water? Nee hoor het zijn nijlpaarden! Een groep van acht nijlpaarden en een jong liggen in het midden van de poel. Je mag je auto verlaten, wel op eigen risico. De meeste doden door aanvallen van dieren worden veroorzaakt door de hippo. Ze lijken groot en log, maar niets is minder waar. Oppassen dus. Af en toe steekt er een zijn kop boven water uit. En er wordt gegromd en geknord naar elkaar. We kunnen uren blijven kijken.

Maar als we voor donker in St. Lucia willen zijn moeten we door. We gaan kamperen, van de La Luna hebben we de tent geleend en die gaan we uitproberen vandaag. En wel graag bij licht.

We zetten de tent op, en op de achtergrond horen we de knorrende hippo’s. Wat een fantastische plek.