(Klik op de foto's om het fotoalbum van de maand februari te openen)

Maandag 1 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Vandaag blijven we aan boord. We hebben een dag om te relaxen. Een boek te lezen, film te kijken. Lekker ontspannen vandaag.

Dinsdag 2 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

We gaan met de bus naar St. John's, de hoofdstad van Antigua. Het bussysteem werkt hier zoals op elk eiland. Lokale busjes, zeg maar minivans. Je steekt je hand op, de bus stopt en je stapt in. Wanneer je er uit wilt roep je "bus stop", de bus stopt, je stapt uit, geeft een paar dollar aan de chauffeur. In plaats van busstop hebben we ook meegemaakt dat je in je handen klapt als je wilt dat de bus stopt, of je geeft een roffel op het dak. Bustijden? Niet nodig. Regelmatig komen er bus voorbijrijden. Het werkt prima.

St. John's is een mooie West Indische stad volgens de reisgidsen. En dat klopt, het is vandaag alleen een beetje druilerig weer en dat maakt het allemaal een beetje somber. We kuieren langs leuke houten huizen, door smalle straatjes. Sommige huizen, waarschijnlijk regeringsgebouwen, zijn van steen in een fraaie Engelse bouwstijl. De stenen komen uit groeven op eilandjes voor de kust van Antigua. We lopen naar de kathedraal, helaas is deze in behoorlijke vervallen staat. Ze zijn al 5 jaar aan het restaureren, maar er moet nog heel wat gebeuren voordat de kathedraal in oude glorie is hersteld. De termieten hebben het houtwerk aangevreten.

Vandaag is het lekker druk, met regelmaat komen hier cruise schepen, en vandaag liggen er vier voor de stad.

Halverwege de middag stappen we weer in de bus, en een uur later zijn we "thuis".

Woensdag 3 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Wederom een dag aan boord. Ons troetelkind is de generator. En hoe Frans ook zijn best doet, de generator blijft aandacht vragen. Vandaag is weer een sleuteldag in de machine kamer voor Frans. Ik stort me op het verf- en lakwerk. Roest is vijand nummer één aan boord van een stalen schip, en ook dat vraagt altijd aandacht.

Donderdag 4 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Een dagje aan boord vandaag, hoofdklus is en blijft de generator. En helaas hij blijft uit. Er moet hulp komen.

Vrijdag 5 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

We leggen contact met Dassa, we brengen de verstuiver naar de kant. Dassa is degene die de verstuiver kan bekijken. Aan het eind van de middag halen we de  verstuiver weer op, hij bleek vuil te zijn en niet goed te nevelen. Zou het dan toch zo mogen zijn?

Zaterdag 6 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Vandaag weer een sleuteldag aan de generator,…..helaas hij doet het niet. Het is nu te laat, de  bedrijven zijn dicht. Dus de volgende stap, het meten van de compressie moet wachten tot maandag. Gelukkig laat de trouwe motor ons niet in de steek.

Zondag 7 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

De Engelsen hebben Antigua omgebouwd tot een ware vesting. Op elke heuvel stond wel een fort. Zo ook op Monk’s Hill. Hier stond Fort George. Bestemd als vluchtplaats mochten de Engelsen aangevallen worden. De Engelsen zijn nooit aangevallen, Fort George is allang tot een ruïne vervallen. Maar Monk’s Hill bestaat nog steeds en van hieruit heb je een prachtig uitzicht over Falmouth. Hoog tijd om de benen te strekken en ons te wagen aan een klim naar boven. Het is even zoeken naar het pad, maar met hulp van een paar vriendelijke lokale bewoners die ons de weg wijzen vinden we toch het pad naar boven. We slaan bij Copps Cross linksaf, en wandelen het dorp uit. Af en toe komen we nog een riant huis tegen, elk huis wordt bewaakt door een gigantische omheining, alarm en…honden. Tjongejonge, de honden blaffen, grommen, en laten hun tanden zien. Wat ben ik blij dat er een stevige afrastering staat tussen mij en de honden.

Na een uurtje klimmen staan we boven op Monk’s Hill. Het uitzicht is een beloning voor onze inspanning! We blijven nog een half uurtje genieten van al het moois en dan dalen we af om terug te gaan naar onze boot. Happy hour, tijd voor een koel biertje.

Maandag 8 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Dassa komt aan boord, met de meetapparatuur. Een gezellige Antiguaan, en net als veel Antiguaan en echte rasta man. Zijn lange rasta vlechten worden onder een wonderlijk gekleurde muts gestopt.

En de uitslag van de meting, geen compressie! Wat een gedoe. Nog twee mogelijk, of de kleppen lekken of de zuigerringen lekken. De kop moet er weer af. Een klus voor morgen maar. Vandaag hebben we een beetje de balen.

Dinsdag 9 februari 2016: Falmouth Habour, Antigua

Frans demonteert de kop en tuft naar de kant, Dassa haalt de kop op en gaat deze testen. Aan het eind van middag belt Dassa ons op, de kop is helemaal in orde. De kleppen zijn oké. Dat is slecht nieuws, de zuigerringen moeten vervangen worden en dat is een behoorlijke klus.

We besluiten om dat niet hier te doen, we gaan nieuwe zuigerringen bestellen in Sint Maarten. Het wordt tijd om verder te zeilen.

Woensdag 10 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Nog een laatste generator dag, Frans maakt de generator zeilklaar. Geen losse slingerende onderdelen. Zodat we komend weekende kunnen vertrekken. Ondertussen leggen we contact met een bedrijf in Sint Maarten en zodat het materiaal alvast besteld kan worden.

En we leggen contact met Barbuda Express, de dagelijkse veerboot naar Barbuda, want morgen gaan we een dagtrip maken, op naar Barbuda.

Barbuda behoort tot Antigua, het is een stuk kleiner en bestaat hoofdzakelijk uit koraal. Ooit was het privé eigendom van de familie Codrington. Plantagehouder en slaven bezitter. Hij “moedigde” zijn beste en sterkste slaven op Barbuda aan om zich voor te planten, zodat hij nieuwe slaven had om te verkopen. Nazaten van de Codrington familie zijn nog steeds niet welkom op Barbuda.

Donderdag 11 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Om zeven uur zitten we al in de bijboot, hup naar de kant. We hebben geluk er komt net een busje aanrijden, we stappen in en een kwartier later zijn we al onderweg naar St John.

Even na achten melden we ons op de Barbuda Express, we krijgen een roze armbandje om en zijn de hele dag onder-de-pannen. Klokslag negen uur gaan de trossen los. Het is 25 mijl varen, en de veerboot doet er 90 minuten over. We gaan snel!

Eenmaal op open water merken we dat niet iedereen zeebenen heeft, sommige passagiers worden wit om de neus, en andere hebben het kotszakje echt nodig.

Als we uitstappen staat John op ons te wachten. Onze gids en vervoer voor vandaag.

Op Barbuda is de grootste kolonie fregat vogels ter wereld, en dat gaan we bezoeken. Met een kleiner boot varen we de lagoon in. Al gauw zien we de fregat vogels. Het zijn er duizenden, de gids vertelt ons dat er meer dan 20.000 fregat vogels zijn, elk jaar komen ze vanuit Peru en Galapagos naar Barbuda. Het zijn grote vogels, hun spanwijdte bedraagt ruim 2 meter. En ze kunnen vliegen op een hoogte van 600 m. De mannetjes zijn herken baar aan hun rode krop. Tijdens het paar seizoen blazen de mannetjes deze krop enorm op om indruk te maken op de vrouwtjes. Tjongejonge, wat het zijn het er veel. We zien jongen, vrouwtjes en de mooie rode krop. De mannen maken trillende geluiden, overal vliegen ze om ons heen, en links en rechts van de boot valt er af en toe poep naar beneden. Gelukkig mist alle poep ons en houden we het schoon en droog.

We varen terug over de mooie lagoon, het is tijd voor de lunch aan één van de prachtige stranden op Barbuda.

Met de Barbuda Express gaat het halverwege de middag weer terug naar Antigua, en de lokale bus brengt ons weer naar Falmouth. Nog een laatste stuk met de dinghy en we stappen weer aan boord. We zijn thuis.

Vrijdag 12 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua

Nog een laatste keer naar de kant vandaag, nog eenmaal genieten we van de nostalgie in English en de rijke grote boten hier. Gevolg is wel dat Antigua in alles duurder is. Normaal gooien we gratis ons anker uit, maar hier moeten we nog even afreken met de havenmeester.  90 US dollar!

Nou ja, we hebben hier in ieder geval fijn en beschut gelegen. Morgenochtend gaat vroeg het anker op, zeven uur is het plan, en dan een zeildag naar onze volgende halte, St. Kitts en Nevis.

Zaterdag 13 februari 2016: Falmouth Harbour, Antigua – Charlestown, Nevis (pos 17.09.07N 62.37.84W)

Afgelegd 55 mijl

Totaal 39.871 mijl

We gaan vroeg weg, zeven uur. Het is ruim 50 mijl varen naar Nevis en we willen daar bij licht aankomen. Het is prachtig weer, wind uit het oosten, windkracht 4 tot 5, en we varen naar het westen. Het is lang dat we zo voor het lapje zeilen, we hebben grootzeil over stuurboord en de kluiver uitgeboomd over bakboord. Het gaat prima. Heel af en toe komen we een andere zeilboot tegen, we hebben de drukte van Antigua achter ons gelaten.

Vlak na vijven pakken we een mooring op voor Charlestown. Lekker gemakkelijk,  we hoeven ons geen zorgen te maken over het anker.

Nevis hoort samen met St Kitts, Nevis is het kleinste eiland van de twee. En bestaat uit eigenlijk één grote vulkaantop. Columbus noemde het eiland Nuestra Senora de las Nieves omdat de top van de vulkaan eigenlijk altijd in de wolken steekt. En dat is ook zo wanneer we aankomen varen. De Britten hebben de naam verbasterd tot het meer praktische Nevis. De hoofdstad is Charlestown, en er wonen op het eiland ongeveer 10000 mensen. Daardoor gaat het hier allemaal wat relaxter en rustiger toe dan op de andere grotere Caribische eilanden. En dat gaan we gelijk in de praktijk brengen, het is tijd om te genieten in de kuip van een prachtige ondergaande zon. Morgen maar eens Charlestown verkennen.

Zondag 14 februari 2016: Charlestown, Nevis

Zo mooi als het weer gisteren is, zo triest is het vandaag. Met grote regelmaat komt er een regenbui voorbij. Eigenlijk willen we naar de kant, maar we hebben geen zin om de regenbuien te trotseren. Vlak na de middag komt port control langszij. “Of wel al ingeklaard hebben?”, wordt er gevraagd. “No, we just arrived”, antwoord ik. De kantoren zijn open tot half drie, prima.

Wij kijken elkaar eens aan, er komt een nieuwe regenbui over ons heen, morgenochtend vinden we vroeg genoeg om in te klaren.

Maandag 15 februari 2016: Charlestown, Nevis -  Ballast Bay, St. Kitts (pos 17.14.37N 62.39.61W)

Afgelegd 6 mijl

Totaal 39.877 mijl

Om acht uur zitten we in de dinghy en we varen de steiger van Charlestown. Het is best nog wel een eindje varen, we varen vlak langs het strand, de golven zijn hier rustiger, en zo komen we droog aan bij de steiger. Daar komt Sam aanlopen, “Do you want an island tour with me?” vraagt Sam. Nou nee, we komen alleen inklaren en dan gaan we door naar het zustereiland St. Kitts.

Eerst maar eens de gebruikelijke riedel, douane, immigratie, havenpolitie en dan weer naar de douane. Nadat we alle formulieren hebben ingevuld en de stempels in ons paspoort hebben gekregen zijn we bijna 50 euro armer.

Tijd om Charlestown te verkennen, we zijn daar gauw klaar mee. Een kleine stad, een beetje saai vinden we. Na de koffie, en korte rondwandeling en de markt gaan we terug naar de boot.

Tijd om te vertrekken naar de volgende halte. We maken los van de mooring en gaan op de motor naar St Kitts.  Columbus noemde dit eiland St Christoffel, maar de Engelsen hebben het verengelst tot St Kitts.

We gaan naar de zuidzijde, naar de staart van St Kitts en laten ons anker vallen in Ballast Bay, een mooie baai vlak bij oude zoutpannen.

Dinsdag 16 februari 2016: Ballast Bay, St. Kitts

We hebben een druk nachtje. Het waait stevig. We blijken te krabben, het anker houdt niet. Eruit dus, motor starten en een nieuwe poging. Natuurlijk komt er net een flinke regenbui over ons heen. Er moeten twee pogingen aan te pas komen voordat we goed liggen. Het anker ligt op 6 meter, en we hebben ruim 50 meter ketting uit. Echt tevreden zijn we niet. Frans besluit ankerwacht te houden.

De rest van de nacht verloopt rustig.

Vandaag blijven we lekker liggen in de baai, in het midden van de baai is een rif en daar gaan we met de bijboot naar toe, met de snorkel verkennen we de onderwater wereld. Waarschijnlijk zijn we teveel verwend door al het moois dat we al gezien hebben. Deze onderwater wereld is aardig, maar we raken er niet van onder de indruk.

De rest van de middag zitten we relaxed in de kuip met een heerlijke leesboek. En wat doen we morgen, morgen zien we wel weer verder.

Tegen zonsondergang merken we dat weer aan het krabben zijn, ons anker en deze ankergrond gaan niet echt samen. We brengen het fortress anker in stelling. Frans gaat in de bijboot, het anker ook en gaat een stuk naar voren. Met de harde wind is dat nog een heel gedoe. Maar uiteindelijk, plons….En dan ligt ook het tweede anker in het water. Dit is de eerste keer in 8 jaar tijd dat we ankeren op twee ankers. Gelukkig waait de wind hier uit een constante hoek anders zou je ook nog ketting en loodlijn in de knoop krijgen.

Woensdag 17 februari 2016: St. Kitts – Charlestown, Nevis (pos 17.08.98N 62.37.89W)

Afgelegd 6,5 mijl

Totaal 39.884 mijl

Jammer van St Kitts, maar we laten de boel de boel. We proberen nog even een plekje te krijgen in de marina, maar de boekjes zeggen al dat de marina erg klein is. En dat blijkt, alle plaatsen zijn bezet. Dus een bezoek aan St. Kitts zit er niet in.

We halen het anker op, we hebben geen zin in een derde ankernacht. We gaan terug naar Nevis en pakken daar weer een mooring op. Liggen we in ieder geval vast, en kunnen we rustig slapen.

Rond de middag arriveren we in Nevis, we gaan naar de kant, lunchen, en klaren uit, zodat we morgen vroeg kunnen vertrekken.

Donderdag 18 februari 2016: : Charlestown, Nevis -  Oranjestad, Sint Eustatius  (pos 17.28.91N 62.59.43W)

Afgelegd 30 mijl

Totaal 39.913 mijl

Zeven uur, we maken los van de mooring, het is bewolkt, wind komt uit het zuid oosten, en alleen op het voorzeil varen we richting Sint Eustatius. De berichten over de ankerplek bij Sint Eustatius zijn niet zo geweldig. We zullen wel zien. Het wordt een heerlijke zeildag, het zeegat tussen St Kitts en Eustatius is erg rommelig, hoge golven en uit alle richtingen. De kluiver klappert en slaat. Geen succes dus, we draaien de kluiver in en starten de motor. De laatste vijf mijl varen we op de motor naar Sint Eustatius. Het kleine eiland is eigenlijk niet meer dan een grote vulkaan.

De ankerplek is open, en niet echt beschut. De zee rolt aardig naar binnen. We leggen vast aan een mooring, maar het blijft of we op open zee liggen. We kijken elkaar eens aan, blijven we hier een dag liggen of vertrekken we morgenvroeg zo snel mogelijk? Maar ja, we willen eigenlijk toch wel iets zien van Sint Eustatius, dus we nemen het ongemak voor lief. We blijven twee nachten, en morgen gaan we het eiland verkennen.

Vrijdag 19 februari 2016: Oranjestad, Sint Eustatius

Sint Eustatius, slechts 3 km breed en 8 km lang. Het kleine eiland met de vulkaan Quill, kent een indrukwekkende geschiedenis. Ooit werd het de Gouden Rots genoemd, want de Hollandse West Indische compagnie vestigde zicht hier in 1636 en maakte er een succesvolle en goedlopend handelscentrum van. De haven lag elke dag vol met koopvaardijschepen, grote pakhuizen werden gebouwd bij de haven.

Op 16 november 1776 vuurden de kannonen van Fort Oranje een salut van 11 schoten af voor het koopvaardijschip Andrea Doria. Deze Amerikaanse brik voerde de Stars and Stripes en onbewust was Nederland daarmee het eerste land dat de Verenigde Staten erkende. Deze gebeurtenis leverde het eilandje de bijnaam “Amerika’s jeugdvriend”op. Groot Brittannië was hier natuurlijk niet blij mee, dat werd oorlog tussen Nederland en Groot Brittanië. De Britse vloot onder aanvoering van admiraal George Brydges Rodney streek neer op Statia, alle schepen en goederen, ter waarde van zijn 8 miljoen dollar, werden buit gemaakt. Statia kwam deze klap nooit meer te boven.

En met bovenstaande geschiedenis in ons achterhoofd, stappen we in de dinghy en gaan aan land.

Oranjestad doet gezellig aan. Het is een kleine gemeenschap hier, 3500 mensen wonen hier en natuurlijk kent iedereen elkaar. We horen veelvuldig Nederlands op straat. Gezellig. We drinken een lekker bakje koffie met een stroopwafel. Het oude centrum is gerestaureerd, we kuieren door Oranjestad, bezoeken het fort en kijken uit over de haven. In de verte, aan de horizon, zien we Saba, nog zo’n kleine bewoonde rots dat net boven het water uitsteekt.

Zaterdag 20 februari 2016 : Oranjestad, Sint Eustatius – Simpson Bay, Sint Maarten (pos 18.02.08N 63.05.97W)

Afgelegd 39,6 mijl

Totaal 39,953 mijl

Opnieuw gaan we een stuk verder naar het noorden. Dit keer is Sint Maaren ons doel. Weer een stuk Nederland. We kunnen Sint Maarten zien liggen vanaf Sint Eustatius, het is pal naar het noorden. Met een oostelijk wind, en de stroom die ons naar het westen wegzet is het behoorlijk tegen de wind in boksen. Knobbelig zee, harde wind, niet echt een relaxte tocht. Maar goed, Sint Maarten komt steeds dichterbij.

Halverwege de middag varen we de Simpson baai binnen. De brug naar het binnenwater staat net open, we hebben contract met de brugwachter, maar we zijn nog te ver weg. Dus dat halen we niet meer. Nou de baai is ook prima, we varen dicht naar het strand en laten in de luwte ons anker vallen. Heerlijk, de zon is er bij gekomen, een lekker bries, en de kuip is ons terras. Een koud biertje, een koel glas witte wijn en een prachtig uitzicht. Wat wil een mens nog meer.

Zondag 21 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

De zeekaarten zeggen dat de Lagoon ongeveer 2 meter diep is. Nou dat is precies de diepte van onze lady. We gaan eerst maar eens op verkenningstocht in de dinghy. Er liggen heel veel zeilboten in de lagoon, dat moet diep genoeg zijn. We maken een praatje met de zeilboot Vera Amore, en besluiten om ook naar binnen te varen. Lekker beschut, geen golfslag.

De brugopeningen in de ochtend halen we niet meer, maar om drie uur is de volgende mogelijkheid. En dat doen we.

Voorzichtig manoeuvreren we naar binnen. Er liggen hier supergrote mega jachten, zowel motorboten als zeilboten. Zij moeten in het kanaal blijven en worden door de marina’s naar binnen geloodst.

Wij vinden een mooi ankerplekje in de lagoon. Hier blijven we wel even liggen, want we hebben materiaal besteld voor de generator en hopen hier de generator weer aan de praat te krijgen.

Maandag 22 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Als we aan de koffie zitten, verandert het panorama om ons heen. Het anker krabt. Motor aan en een nieuwe plek zoeken. Er zit hier heel veel plantengroei op de bodem. We proberen twee keer te ankeren met het fortress anker, geen succes. Dan maar opnieuw proberen met de vertrouwde Bruce-anker. En dit keer hebben we meer succes lijkt het. We zien meer boten om ons heen, die of een tweede anker uit hebben, of meerdere ankerpogingen moeten doen. De marathon heeft helemaal pech, middag in de nacht breekt zijn anker ketting!

Nu hebben we tijd om Titus op te zoeken. Titus werkt bij Electic en hij heeft nieuwe zuigerringen voor ons besteld. En ja hoor, als we de winkel binnenlopen en Titus vinden, ligt de bestelling al op ons te wachten. Hier op Sint Maarten is het een grote snoepwinkel. Allerlei bedrijven voor elke probleem een oplossing. Dat hebben we wel eens anders meegemaakt. En nu ligt de bal bij ons. We kunnen aan de slag met de generator.

Dinsdag 23 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Frans is de hele dag druk bezig om de zuiger te verwijderen uit de generator, het gaat niet echt vlotjes. De openingen zijn te smal, maar mijn kleine handen bieden uitkomst. Uiteindelijk met vereende krachten, en na %$##^&* is de zuiger er uit. Maar dan is al laat in de middag, morgen maar weer verder.

Woensdag 24 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Het ziet niet mee, we hebben niet het goede gereedschap. En bij het terugplaatsen van de zuiger breekt één van de nieuwe ringen. Wat een gedoe. Terug bij af.

We moeten opnieuw naar Titus, opnieuw moeten er zuigerringen besteld worden. En die moeten uit Amerika komen, dus dat wordt een week wachten.

Donderdag 25 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Het gaat erop lijken dat we hier toch langer liggen dan we eigenlijk van plan zijn. Maar dit is één van de laatste mogelijkheden om de boot helemaal op orde te maken voordat we de oceaan over steken.

In ieder geval de proviandering. Dus vandaag ga ik op zoek naar de supermarkt. Gewapend met extra boodschappentas, een rugzak en een trolley ga ik naar de Carrefour. Een grote Franse supermarkt en je kunt er werkelijk alles krijgen. Een snoepwinkel dus. Ik word beperkt door mijn draagvermogen, maar is geen probleem om de tassen vol te krijgen. Dat wordt nog wel een keer een loopje naar de supermarkt.

Vrijdag 26 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

We nemen de lokale bus, vandaag gaan we naar Philipsburg. De Nederlandse hoofdstad. De reisgidsen zijn niet zo enthousiast over Sint Maarten. De reisgids zegt “de enige bezienswaardigheid is de Botanische tuin”. Nou dat klinkt niet veel belovend. En ik moet zeggen, het is waar. Sint Maarten, is helemaal gericht op toerisme en de watersport, en dan met name de super jachten. Het is veel hotels, restaurants en clubs. Jammer, de oorspronkelijke sfeer is verdwenen. In de lagoon waar wij liggen, liggen we in de aanloop van het prinses Juliana vliegveld. Overdag denderen de startende en dalende vliegtuigen over ons heen. Gelukkig is er ’s avonds weinig vlieg verkeer.

Maar goed, wij stappen in de lokale bus op weg naar Philipsburg. De hoofdstad van Sint Maarten, de plek waar de cruiseboten afmeren. En we stappen daar ook even rond om te flaneren en te kijken.

Halverwege de middag stappen we weer in de lokale bus terug naar ons drijvend huis.

Zaterdag 27 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Vandaag maken we een dinghy toer. Elke dag zien we een hele reeks gele dinghy onder leiding van een gids voorbij tuffen; de dinghy safari. En dat nodigt uit tot onze eigen dinghy safari.

We gaan de lagoon verkennen, de Nederlandse kant kennen we al, nu gaan we onder de brug door naar de Franse kant. Ik moet zeggen, het is met de Franse slag. Er liggen veel boten met een verhaal. De mast is er, de mast is gebroken,….veel verwaarloosde boten. Je wordt nieuwsgierig naar het verhaal erachter.

We gaan onder de Franse brug door, via Marigot Bay naar het stadje Marigot. De Franse hoofdstad. We klimmen naar de restanten van Fort St. Louis, en van hier hebben we een prachtig uitzicht over het westelijk deel van Sint Maarten.

Zondag 28 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Een stukje achtergrond van Sint Maarten: volgens een plaatselijke legende is de verdeling van het eiland geregeld door een Fransman en een Hollander. Ze maakten een wandeling rond het eiland vanaf hetzelfde punt, maar in tegengestelde richting. De Fransman had een fles cognac bij zich en de Hollander een fles jenever. Toen de scheidslijn getrokken werd tussen het beginpunt en het punt waar ze elkaar weer ontmoet hadden, had Frankrijk een gebied van 54 km2 bemachtigd en Holland slechts 41 km2. Hiermee was de superioriteit van Franse cognac maar weer eens aangetoond.

Maandag 29 februari 2016: Lagoon, Sint Maarten

Een rustige dag vandaag, we zijn veel aan boord, in de loop van de middag gaan we even de kant op, een korte wandeling. Als het goed is komen morgen de onderdelen voor de generator en dan kunnen we aan de slag. Nog even geduld dus